نیمی از دفن زباله ما در کشور غیربهداشتی است. تمام بوی نامطبوعی که اکنون به نزدیک فرودگاه‌ها رسیده، با نیروگاه‌های زیست‌توده قابل رفع است؛ بخشی که سهمش از سبد انرژی کشور نزدیک صفر و از بخش تجدیدپذیرها زیر یک درصد است. هاضم تهران خیلی وقت است که غیرفعال است و مجموع ظرفیت تولید برق پسماندسوز تهران و نوشهر ۰.۷ درصد از کل سهم تجدیدپذیرهاست که خودشان سهم یک درصدی از تولید برق کشور را دارند. مدیرکل دفتر توسعه نیروگاه‌های زیست‌توده ساتبا در گفت‌وگو با پیام‌ما اذعان داشت در هیچ‌کدام از شهرهای شمالی کشور نیروگاه زیست‌توده توجیه ندارد و هاضم تهران از همان ابتدا کارشناسی‌شده نبوده و مخصوص فضولات دامی بوده است.

پسماندسوز تهران و نوشهر به‌عنوان تنها نیروگاه‌های زیست‌توده، هر کدام روزانه ۲۰۰ تن  ظرفیت دارند. نیروگاه زباله‌سوز نوشهر به‌عنوان طرحی ملی با هدف فرآوری ۲۰۰ تن زباله تولیدی روزانه شهرستان‌های نوشهر، چالوس، کلاردشت و تولید حدود سه مگاوات برق در ساعت از سال ۱۳۹۰ در زمینی به گستره حدود ۲.۵ هکتار در منطقه «پلنگ‌چال» نوشهر آغاز شد و در اواخر آذرماه سال ١٣٩٩ افتتاح شد. نیروگاهی که هیچ زمان نتوانست به ظرفیت اسمی خود برسد، اما حجم بالای رهاسازی زباله از سوی مردم و افزایش تولید زباله‌های شهری به‌خصوص در مقاطعی که جمعیت این استان‌ها با افزایش تعداد مسافران روبه‌رو شد، منجر شد تا در طرح‌های کلان سه زباله‌سوز در شمال کشور پیش‌بینی شود؛ یک زباله‌سوز در شرق مازندران، دیگری در غرب و در مرکز مازندران. حلیاسادات حسینی، مدیرکل دفتر توسعه نیروگاه‌های زیست‌توده ساتبا، در گفت‌وگو با پیام‌ما اما اذعان داشت که هیچ‌کدام از شهرهای شمالی برای احداث زباله‌سوز توجیه‌پذیر نیستند.

حسینی با بیان این جمله که «اگر ارزش حرارتی زباله ما زیر شش هزار کیلوژول بر کیلوگرم باشد، اصلاً ارزش احداث نیروگاه زباله‌سوز را ندارد.» او به پیام‌ما می‌گوید: اگر ارزش حرارتی زباله ما زیر شش هزار کیلوژول بر کیلوگرم باشد، چون نمی‌توانیم برق مورد نظر را تأمین کنیم، صرفاً ظرفیت اسمی روی کاغذ باقی می‌ماند و نمی‌توانیم بازگشت سرمایه را داشته باشیم و طرح منجر به شکست می‌شود. او در پاسخ به این پرسش که در کدام شهر شمالی احداث زباله‌سوز توجیه‌پذیر است، می‌گوید: ما تا به الان در تمام شهرهای شمالی مطالعات داشته و ارتباط گرفتیم، هیچ شهری را ندیدیم که بتواند این میزان ارزش حرارتی را تأمین کند. ضمن اینکه در همان نیروگاه زباله‌سوزی که هم‌اکنون در حال احداث است، بحث تزریق گاز را علاوه‌بر بحث زباله برای استحصال برق دیدند که با تزریق گاز دیگر نمی‌توان اسم این نیروگاه‌ها را تجدیدپذیر گذاشت.

او تأکید دارد مجموعه شهرداری‌ها نسبت به تعیین ارزش حرارتی زباله همت داشته باشند؛ چراکه تجربه عینی او نشان داده در شهرداری بسیاری از کلانشهرها این موضوعات مطالعه نشده است و صرفاً حرف‌هایی مبنی‌بر ساخت نیروگاه زیست‌توده، بدون مطالعات، زده می‌شود.

سؤال دیگر این رسانه درباره غیرفعال بودن هاضم تهران بود. احداث کارخانه «هاضم» در شرق تهران از سال ۹۱ آغاز و در سال ۹۵ به اتمام رسید و به‌صورت آزمایشی چندماهی به بهره‌برداری رسید. ریاست محیط‌زیست تهران آن زمان اعلام کرده بود که این کارخانه می‌تواند روزانه شش تا هفت هزار تن زباله شهری تهران را تبدیل به انرژی کند. اما علت غیرفعال شدن این هاضم چیست؟

مدیرکل دفتر توسعه نیروگاه‌های زیست‌توده ساتبا در پاسخ به این پرسش به‌صراحت اعلام می‌کند که این هاضم از همان ابتدا به اشتباه ساخته شده است. حسینی در این رابطه می‌گوید: متخصصین امر در همان زمان معتقد بودند این هاضم به درد فضولات دامی می‌خورد و تکنولوژی و تجهیزاتش مناسب پسماند شهری نیست و به همین دلیل هم این هاضم از مدار خارج شده است.