| پیام ما | درحالی‌که مسئولان وزارت میراث‌فرهنگی از رشد چهار هزارواحدی اقامتگاه‌های بوم‌گردی و ایجاد ده‌ها هزار شغل در روستاهای محروم سخن می‌گویند، گزارش‌های میدانی و اظهارات تشکل‌های صنفی روایت دیگری دارند. روایتی از زنان سرپرست خانواری که با قطع اینترنت بازار فروش صنایع‌دستی‌شان را ازدست‌داده‌اند، میزبانانی که قبض گازشان سه برابر و درآمدشان یک‌چهارم شده و صدها بوم‌گردی که در آستانه ورشکستگی، قرارداد همکاری‌شان را تمدید نکرده‌اند. مدلی که زمانی نوید «توسعه از پایین» را می‌داد، حالا در میانه فشار اقتصادی، سخت‌گیری‌های اداری و رکود گردشگری، به آزمونی جدی برای سیاست‌گذاری توسعه پایدار در ایران بدل شده است.

| پیام ما | در سال‌هایی که توسعه شهری در ایران با چالش‌های محیط‌زیستی و اجتماعی همراه شده، نگاه سیاست‌گذاران گردشگری بیش از گذشته به سمت روستاهایی چرخیده که تلاش کرده‌اند مدل متفاوتی از توسعه را تجربه کنند؛ مدلی که در آن محیط‌زیست، معیشت و فرهنگ محلی درهم‌تنیده شده‌اند. در همین چارچوب، سه روستای «قلعه‌بالا»، «پامنار» و «مُعیل» به‌عنوان کاندیداهای ایران در رقابت‌های بین‌المللی گردشگری معرفی شده‌اند. «نرگس فاضلی»، مسئول دفتر ثبت روستاهای جهانی، در گفت‌وگو با «پیام ما» می‌گوید: «روستاها دیگر فقط سکونتگاه نیستند؛ آن‌ها تبدیل به پروژه‌های توسعه‌ای شده‌اند که می‌توانند الگوی ملی باشند.» او تأکید می‌کند که این تغییر نگاه، نتیجه چند سال بازتعریف نقش گردشگری در سیاست‌های توسعه روستایی است.