خبر خوبی است که یک منطقه به ردهٔ منطقه حفاظت شده ارتقا پیدا کند ولی برای سیوک این خبر،‌آغازی برای اتفاقات مثبت نبود. نه تنها اتفاقی در رده حفاظتی آن رخ نداد بلکه عملا بعد از چند سال پاسگاهی که در منطقه ساخته شده بود رها شد تا تخریب و بالطبع منطقه حفاظت شده رها شود. «سیوک» منطقه‌ای است که فقط نام «حفاظت شده» را یدک می‌کشد. نه دولت‌ها در سرنوشتش تاثیر داشتند و نه رفت و آمد مدیران مختلف. «سیوک» مانده با انبوهی از مشکلات محیط زیستی و مردمی که عاشقانه دل به این خاک دارند و در هر آتش‌سوزی به دل آتش می‌زنند تا جنگل را نجات دهند.

عصر یک روز بهاری است. ترافیک منتهی به یکی از خیابان‌های شهر یاسوج ترافیک سنگینی است. ماشین‌ها به‌سختی عبور می‌کنند. به‌سمت چهارراه اصلی می‌رویم، با خیل جمعیت مواجه می‌شویم که در کنار پیاده‌رو در حال خریدوفروش گیاهان دارویی و خوراکی زاگرس هستند. فروشندگانی که گونی‌هایی پر از بیلهر، کنگر، بن‌سرخ، تره، قارچ، موسیر، کارده و... دارند،‌ آنها را به مشتریان خود عرضه می‌کنند. این بازار پررونق در ابتدای بهار شروع می‌شود و تا خردادماه ادامه دارد. البته این بازار جدا از دیگر مکان‌های فروش گیاهان دارویی و مصرف شخصی است که توسط مردم در مناطق مختلف انجام می‌شود. بسیاری از گونه‌های گیاهی که در این بازارها عرضه می‌شوند، در مناطق زیادی منقرض شده‌اند یا در حال انقراض هستند.

برنامه‌های احیای جنگل‌های زاگرس از خطر ساده‌انگاری رنج ‌می‌برند