در پی مواجهه کلانشهرهایی مانند تهران با پدیده کم‌آبی، یکی از اقدامات متداول اما بحث‌برانگیز، جایگزینی سطوح خاکی عرصه‌های سبز (رفیوژها و باغچه‌ها) با سطوح سنگ‌فرش‌شده است. توجیه اصلی این اقدام، کاهش تبخیر از سطح خاک، صرفه‌جویی در آب، کاهش گردوغبار و ساماندهی بصری فضای شهری عنوان می‌شود. گرچه ذات این توجیهات ارزشمند است، اما ارزیابی علمی این اقدامات نشان می‌دهد سنگ‌فرش یکپارچه، تبعات جبران‌ناپذیری برای سرمایه‌های سبز شهر به‌همراه دارد. این مطلب با رویکردی تحلیلی، به ارزیابی مضرات اکولوژیک این اقدام و معرفی راهکارهای علمی و پایدار مبتنی‌بر اصول «منظر پایدار» و «منظرسازی کم‌آب» می‌پردازد.