جامعه عشایری ایران، با وجود همه توانمندی‌ها، ظرفیت‌ها و تحولات، همچنان یکی از پویاترین و اصیل‌ترین بخش‌های هویت ملی کشور ایران است. اما ادامه حیات این جامعه، نیازمند نهادهایی کارآمد، علمی، توانمند، چابک و دارای اختیارات لازم است که بتوانند با واقعیت زندگی کوچنده هماهنگ شوند. سازمان امور عشایر باید از قالب اداری و متمرکز کنونی و رانت‌جویی برخی از مدیران، خارج شود و بار دیگر با ارتقای اختیارات فرادستگاهی خود ضمن پیگیری، نظارت و رصد مطالبات و نیازهای عشایر از دستگاه‌های دیگر، به نهادی میدانی، پژوهش‌محور و مشارکت‌گرا بدل شود؛ نهادی که هم حافظ منافع عشایر باشد و هم تسهیلگر ارتباط آنان با دولت و جامعه. تنها در این‌صورت است که می‌توان امید داشت زندگی کوچنده نه به‌عنوان یادگاری از گذشته، بلکه به‌عنوان الگویی پایدار و پویا برای آینده ایران شناخته شود.