پس از آتش‌سوزی گسترده در بازار آهن شادآباد تهران در پاییز ۱۴۰۲، شهردار پایتخت علت حادثه را به‌سرعت «بی‌احتیاطی انسانی» یک کارگر اعلام کرد. این واکنش الگویی آشنا در مواجهه با حوادث کار در ایران است. روایتی که مسئولیت را متوجه فرد می‌کند و به‌سرعت پرونده را در افکار عمومی می‌بندد. اما گزارش‌های بعدی کارشناسان، تصویری متفاوت را ترسیم کرد که از نقص‌های ایمنی در کل مجموعه و قصور احتمالی نهادهای مدیریتی حکایت داشت. این دوگانگی در روایت، که پیش‌از‌این در ابعادی بسیار بزرگتر در فاجعه ساختمان پلاسکو نیز تجربه شده بود، پرسشی بنیادین را مطرح می‌کند که در سراسر این گزارش به آن پرداخته می‌شود: آیا تمرکز بر «خطای انسانی» یک تحلیل علمی از ریشه‌های حوادث کار در ایران است یا سرپوشی بر یک بحران عمیق‌تر در ساختارهای مدیریتی و نظارتی؟