دنیای امروز تبدیل به جهانی ناپایدار شده است. ما در حال زیستن در دنیایی هستیم که مرز بین صلح و منازعه، ثبات و بحران، بیش از هر زمان دیگری لغزنده شده است. در این فضا سخن‌گفتن از پایداری و عمل به این سخن بیش از هر زمان دیگر به‌دقت و تهور نیاز دارد. دقتی از جنس شناخت ریسک‌های ESG برای صنایع که هر کدام برای جامعه حیاتی هستند و تهوری از جنس شنا در دریای مواجی که یک حرکت نادرست، اگر صنعت را به قعر خود نکشد ممکن است سال‌ها به پس بکشد. برای افسران پایداری؛ پایداری صرفاً معطوف به ارائه یک گزارش سالانه شیک برای جلب رضایت سرمایه‌گذاران نیست؛ بلکه در شرایط جنگ و بحران‌های ژئوپلیتیک و اجتماعی، به معنای «توانایی سیستم برای بقا، انطباق و تداوم خدمت» بازتعریف می‌شود. در این نوشتار، ماهیت سیاست‌ها و استراتژی‌های پایداری در شرکت‌ها در شرایط بحران‌های حاد، با تمرکز بر صنایع زیرساختی و انرژی بررسی شده است.