ایران در حال تجربه یکی از سریع‌ترین روندهای سالمندی در جهان است. طبق پیش‌بینی‌ها، تا سال ۱۴۳۰ بیش از ۳۰ درصد جمعیت کشور را سالمندان تشکیل خواهند داد، که این موضوع چالش‌های عمیقی را برای نظام تأمین اجتماعی، بازار کار و سیاست‌های رفاهی ایجاد می‌کند. در چنین شرایطی، تصمیم‌گیری درباره سن بازنشستگی و مدل‌های حمایت اجتماعی باید با دقت بیشتری صورت گیرد. سیاستگذاران معمولاً افزایش سن بازنشستگی را به‌عنوان راهکاری برای کاهش فشار مالی صندوق‌های بازنشستگی مطرح می‌کنند، اما چنین تصمیمی بدون در نظر گرفتن اصول سیاستگذاری حساس به سن می‌تواند به گسترش فقر سالمندان، افزایش نابرابری و کاهش کیفیت زندگی منجر شود.