آینه‌کاری از دیرباز در فرهنگ و هنر ایرانی جایگاهی ویژه داشته است. از کاخ‌های باشکوه تا مساجد و امامزاده‌ها، آینه‌کاری به‌عنوان هنری اصیل، زیبایی و شکوه را به فضاها بخشیده است. در گذشته، آینه‌کاری به‌عنوان حرفه‌ای مردانه شناخته می‌شد، اما امروز زنان هنرمند با ظرافت و خلاقیت خود، این هنر را از بناهای تاریخی به زندگی روزمره مردم آورده‌اند و آن را به حوزه‌ای زنانه نیز تبدیل کرده‌اند. غزل رستمی، مدرس و هنرمند آینه‌کار، در گفت‌وگو با «پیام ما» به بررسی نقش زنان در احیای این هنر اصیل و چالش‌هایی که در این مسیر با آن‌ها مواجه هستند، پرداخته است. از انتخاب آینه‌کاری به‌عنوان حرفه تا مواجهه با فضایی که زمانی مردانه تلقی می‌شد، داستان زنان در این حوزه، داستان شکستن قالب‌ها و ساختن زیبایی از میان شکستگی‌ها است.

در عصری که تخریب‌های زیست‌محیطی و بحران‌های اجتماعی، آینده کره زمین را به خطر انداخته‌اند، کشورها و جوامع مختلف در سراسر جهان بیش از هر زمان دیگری به فکر اصلاح عملکرد خود در حوزه‌های گوناگون هستند. هدف آنها دستیابی به پایداری بیشتر و ساختن آینده‌ای است که در آن نسل‌های بعدی نیز بتوانند از منابع طبیعی و اجتماعی بهره‌مند شوند. در این میان، موضوع مسئولیت اجتماعی بیش ازپیش اهمیت یافته است، به‌ویژه از زمانی که شرکت‌ها و سازمان‌ها به این حوزه توجه ویژه‌ای نشان داده‌اند و بودجه‌هایی تحت‌عنوان مسئولیت اجتماعی به آنها تخصیص داده شده است. اما سؤال اینجاست که شرکت‌ها و سازمان‌ها تا چه حد به تعهدات خود در قبال جامعه و محیط زیست عمل می‌کنند؟ آیا بودجه‌های اختصاص‌یافته به مسئولیت اجتماعی واقعاً به دست جوامع محلی و پروژه‌های پایدار می‌رسد؟ برای پاسخ به این سؤالات و بررسی عملکرد شرکت‌ها در حوزه پایداری و پیگیری اقدامات آنها در قبال مسئولیت اجتماعی، با «شهرام فرضی»، کارشناس مسئولیت‌های اجتماعی شرکتی، به گفت‌وگو نشستیم. در ادامه، مشروح این گفت‌وگو را می‌خوانید:

نمایشگاه گردشگری از هشت صبح شروع شده اما هنوز برخی از غرفه‌داران کارهای دکور و سازه‌های خود را به طور کامل تمام نکرده‌اند. وارد سالن‌های نمایشگاه صنایع‌دستی و گردشگری می‌شویم، صدای موسیقی جنوبی را می‌شنویم و همین صدا که هر چند ساعت یکبار تکرار می‌شود، بازدیدکنندگان را به وجد آورده است. گاهی ترکمن‌ها هم رقص خودشان را با سازهای جنوبی هماهنگ می‌کنند. از هر غرفه‌ای که گذر می‌کنیم غرفه‌داران با خوراکی‌ها و شیرینی‌جات شهر خودشان از مردم و دیگر غرفه‌داران پذیرایی می‌کنند.

استفاده از روش‌های سنتی کشاورزی، خاکی که کیمیا است را از حاصلخیزی ساقط می‌کند و آب که مایه حیات است را هدر می‌دهد؛ استفاده از کودهای شیمیایی هم می‌تواند آسیب‌زننده باشد. اما به‌کارگیری روش‌های نوین کشاورزی و کشاورزی پایدار می‌تواند از این تخریب‌ها جلوگیری کند؛ یعنی مانع هدررفت آب شود، از شوری خاک جلوگیری کند و حاصلخیزی خاک تهدید نشود، از طرف دیگر سود اقتصادی هم تأمین شود. به همین خاطر است که سالانه کشورهای بیشتری به استفاده از کشاورزی پایدار رو می‌آورند و زمین‌های بیشتری با این روش به زیر کشت می‌روند. برای بررسی «سیاست‌های کشاورزی پایدار در ایران» به سراغ عباس کشاورز، معاون پژوهشی مرکز ملی مطالعات آب و کشاورزی اتاق بازرگانی ایران رفتیم. او مقالات متعددی در خصوص کشاورزی پایدار دارد و در حوزه آب‌وخاک تحقیقات زیادی انجام داده است. کشاورز پیش‌تر و در سال ۹۸ مدتی سرپرست وزارت جهاد کشاورزی بود. به اعتقاد او، استفاده از دانش روز و استفاده از خرد جمعی، راهکاری برای برون‌رفت از چالش‌های بخش کشاورزی است.

حل معضلات ناشی از تغییر اقلیم و بحران‌های زیست‌محیطی دیگر یک امر فانتزی برای سیاستمداران نیست، بلکه به یک مسئله خطیر برای بقای آن‌ها در قدرت در سراسر جهان تبدیل شده است. ازاین‌رو سیاست‌گذاران دچار چالش شده‌اند تا از مصرف سوخت‌های فسیلی فاصله بگیرند و از انرژی‌های تجدیدپذیر استفاده کنند. در میان، تغییردادن اجاق‌های خوراک‌پزی از گازی به برقی و استفاده از خودروهای برقی در حمل‌ونقل عمومی و... بخش کوچکی از کارهایی است که حاکمان می‌توانند برای کاهش آلودگی سوخت‌های فسیلی، انجام دهند. البته شروع هر کار تازه‌ای مصائب خودش را دارد، مخصوصاً زمانی که این کارِ تازه چندوجهی و چندعاملی هم باشد؛ نمونه بارز آن واردات خودروهای برقی به ایران و به‌خصوص به سیستم حمل‌ونقل شهر تهران است. نفس شهروندان پایتخت سال‌ها است که تنگ می‌شود و هر سال هزاران نفر از مردم این شهر به‌خاطر آلودگی هوا از دنیا می‌روند و آسیب می‌بینند. در این شرایط، دولت و شهرداری تهران برای کاهش آلودگی هوا وعده واردات تاکسی‌های برقی و ایجاد جایگاه‌های شارژ اتومبیل‌ها را دادند و از اینجا بود که مسائل راننده‌های تاکسی‌های اقساطی شروع شد.

این روزها درباره مسئولیت اجتماعی بیش از هر زمان دیگری می‌شنویم، علاوه بر اینکه شرکت‌ها، سازمان‌ها و افراد یکسری منافعی دارند و از سوی دیگر آنها هم در قبال اجتماع، محیط زیست و... باید وظایفی را ایفا کنند. افراد جامعه هر کدام باید در نقشی که برعهده دارند نسبت به کم آبی، تولید زباله، آتش‌سوزی جنگل‌ها و مراقبت از گونه‌های نادر نسبت به گذشته حساس‌تر باشند؛ این موضوع را می‌توان به عملکرد شرکت‌ها و سازمان‌های بزرگ برای ایفای نقش خودشان در قالب مسئولیت اجتماعی بسط داد. ساده‌ترین و راحت‌ترین کاری که یک سازمان می‌تواند انجام دهد استفاده کمتر از ظروف یکبار مصرف است یا اینکه چطور می‌توانند زباله‌های کمتری تولید کنند، از طرف دیگری باید از خودشان بپرسند تا چه اندازه در راستای پذیرش و انجام مسئولیت اجتماعی به کارمندانشان آموزش‌ دادند؟ اما شرکت‌هایی هم فعالیت می‌کنند که عملکردشان انجام کارهایی در حوزه مسئولیت اجتماعی است. درخت می‌کارند، آب و علوفه برای حیوانات در مناطق گرمسیری تهیه می‌کنند، ردپای کربن را کاهش می‌دهند و... اگر زمانی که خوشحال هستید و اوضاع بر وفق مرادتان هست می‌توانید صدقه شاد بودنتان را با حمایت از گونه‌های در معرض انقراض بدهید، یا اگر عزیزتان از دنیا رفته و می‌خواهید یادش سبز بماند درختی بکارید یا اگر فرزندی در راه دارید به نام او از هیرکانی حمایت کنید؛ این کسب و کارهای تازه مسیر کارهای نیک کردن را برای شهروندان آسان کردند اما برای اینکه بتوانند ادامه دهند، نیاز به حمایت بیشتری هم دارند.

پروژه‌های سرمایه‌گذاری منطقه آزاد اروند ملزم به اخذ مجوزهای زیست‌محیطی برای حفظ منابع طبیعی

با افزایش جمعیت و گرمایش زمین، زنگ خطر برای حرکت به سمت معماری پایدار سال‌هاست که به صدا درآمده است. کشور ما به دلیل قرارگیری بر روی گسل‌های زلزله و همچنین وجود ساختمان‌های مسکونی و اداری با مصرف بالای انرژی، بیش از پیش نیاز دارد که به سمت معماری پایدار حرکت کند.

نشست دوم مدرسه پاییزه هتلداری سبز با هدف توسعه پایدار گردشگری در هتلداری سه‌شنبه، ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۳، در معاونت گردشگری وزارت میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی برگزار شد.