در جوامع مترقی که دوران صنعتی‌شدن اقتصاد و رشد اقتصادی را با شتاب طی کرده‌اند، توسعه به روندی رسیده که تمامی مؤلفه‌های پایداری در آن نسبتاً برابر حرکت می‌کنند. به‌عبارت دیگر، اضلاع توسعۀ پایدار شامل اقتصاد، اجتماع و فرهنگ، به‌صورت هم‌زمان در حال رشد بوده و سبقت‌گرفتن هر شاخص از دیگری، با سرعت ملایم بوده و تفاوت معناداری در روند توسعه ایجاد نمی‌کند. در ایران اما در طی پنجاه سال گذشته، برنامه‌های توسعه عموماً به‌صورت تک‌بعدی و صرفاً به دنبال رشد اقتصادی حاصل از فروش منابع زیرزمینی چون نفت و گاز و مشتقات آن یا خام‌فروشی محصولات معدنی بوده که بارها نیز رهبری انقلاب دراین‌باره تذکراتی را مطرح کرده است.