تنها کم‌تر از هشت درصد کل مساحت ایران را جمعاً مناطق چهارگانه تشکیل می‌دهد. کل مساحتی که می‌توانیم ذخایر ژنتیکی ش را نیم‌بند برای فرزندان‌مان نگهداریم همین کمتر از ۸ درصد است. شکار، دست‌اندازی به مراتع، کوچک شدن مراتع، چرای بی‌رویه، چرای خارج از فصل، معدن‌کاوی، جاده‌‌سازی، کشاورزی افزايش باغات و خشک‌سالی نفس را بر ساکنان این مناطق تنگ کرده. اگر حیات وحش از همه بلایای انسانی جان سالم بدر ببرند، این آخرینش را بعید می‌دانیم.