نرگس کارخانهای
روزنامهنگار
نرگس کارخانهای
۲ اسفند ۱۴۰۴
اگر موجی دیگر در راه باشد
اعتراض قرار بود فرصت بازگشت احساس عاملیت باشد؛ فضایی که نهتنها باعث بیان خواست جمعی به مستقیمترین شکل ممکن میشود که حتی شکافهای کهنه را هم کنار میزند و بین افرادی با زبان، جنسیت و سن متفاوت، هویتی تازه و باوری به سرنوشت مشترک میسازد. اما بعید است بتوان با این کلمات آنچه اتفاق افتاد و تجربه مردم معترض در دیماه را خلاصه کرد. حالا واژههای اصلی بهجا و بهیادمانده، «خشونت و مرگ» است و مردمی ماندهاند که بازماندگان و سوگواران آناند. خشونتی که نهتنها عاملیت را در هم میشکند، که سد روانی افراد برای آسیبرساندن به دیگران و حتی خود را هم سست میکند. به همین دلیل، افزایش نرخ خودکشی یکی از نگرانیهای پس از این حوادث است.
نرگس کارخانهای
۱۷ بهمن ۱۴۰۴
انگار همه مرده بودند
هر صدای بلندی شوکهکننده است و هر بار چند لحظه زمان میبرد تا به یاد بیاورند در شبها و روزهایی حساس، ایران نیستند و آنچه میشنوند نه صدایی از حضور مردم در خیابانهای ایران، بلکه احتمالا صدای باد یا صدای اتفاق دیگری هزاران کیلومتر آن طرفتر از وطنشان است. شرایط واقعی در اطراف مهاجران شبیه هیچ چیزی از آنچه در ذهنشان میگذرد نیست، بلکه وقتی اندک ارتباط مجازی با افراد مهم زندگیشان هم قطع میشود، شرایطی که تجربه میکنند، شبیه سوگ ازدستدادن عزیزان است، تمام عزیزان.
نرگس کارخانهای
۶ تیر ۱۴۰۴
بحران در بحران
بیمارستانها مثل باقی افراد و سازمانها و اماکن، در روزهای جنگ وارد وضعیت بحران شدند، اما نهفقط بحران جنگ، بلکه بحران کمبود نیرو، قطعی اینترنت و حتی بستهشدن بخشهای مختلف بیمارستان بهدلیل ترک کار از سوی پزشکان و پرستاران.
نرگس کارخانهای
۱۳ بهمن ۱۴۰۳
واکسنی که به دست مردم نمیرسد
مشخص نیست هر پکی که به سیگار میزنیم، بر هرکدام از ما دقیقاً چه تأثیری میگذارد، اما یکی از خطراتی که احتمالاً از بیخ گوش اکثر ما رد میشود، تغییرات بافت حاصل از سلولهای سرطانی درنتیجه ویروس HPV یا کاهش ایمنی بدن ما در برابر این ویروس است. تمام ما حداقل یکبار ابتلا به ویروس HPV را در زندگی خود تجربه میکنیم، اگر از نظر جنسی فعال باشیم و واکسن HPV را هم تزریق نکرده باشیم. اما اگر در ایران به آن مبتلا شویم، با وجود حاشیههای مدیریت پیشگیری و درمان HPV، احتمالاً دیگر چالش تنها خود بیماری نیست.
نرگس کارخانهای
۹ تیر ۱۴۰۳
پول و قدرت در طرد اقتصادی زنان همپیمانند
گرچه آمارها نشان میدهند سهم زنان و مردان از جمعیت دانشجویان دانشگاهی برابر شده، حتی در آمارهایی مثل سهم ورودیهای دانشجویان در دانشگاههای سراسری طی سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ سهم زنان به بالای ۶۰ درصد رسیده است، اما هنوز سهم زنان از اشتغال رسمی نهایتاً به ۱۴ درصد میرسد. این یعنی سرمایۀ کمتر، مالکیت کمترو سهم بسیار کمتر زنان از موقعیتهای شغلی بهویژه ردههای بالا که با آمارها هم میخواند. به شکلی عجیب، زنان در ایران، حتی به نسبت کشورهای منطقه و مشابه ما، فقیر هستند و این تصادفی نیست. این حاصل پژوهشی در خصوص خشونت اقتصادی علیه زنان است.
