در شهری به دنیا آمد که نامش رنگ‌وبوی آب زلال داشت. اما آب «آبیک» طعمی ناگوار داشت و هوایش نفسی آلوده به گرد سیمان. همین ناسازگاری در سال‌های نوجوانی نگاه او را به محیط‌زیست حساس کرد و بعدها مسیر حرفه‌ای او را تغییر داد.  ریاضیات را دوست داشت و در دانشگاه مهندسی عمران خواند، اما خیلی زود فهمید قلبش جایی دیگر است؛ آنجا که می‌تواند در آب و محیط‌زیست جست‌وجو کند. برای کارشناسی‌ارشد، مهندسی محیط‌زیست را انتخاب کرد و با پایان‌نامه‌اش درباره تصفیه پیشرفته و بازچرخانی آب، نخستین گام جدی خود را در این مسیر برداشت.   کارشناس سابق پایش دفتر پایش فراگیر سازمان حفاظت محیط‌زیست و استاد سابق و مدعو رشته مهندسی انرژی دانشکده فیزیک و انرژی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، در دکتری مسیر علاقه به محیط‌زیست را ادامه داد. حدود سی‌سالگی بخشی از پژوهش‌هایش را در فرصت مطالعاتی در دانشگاه مریلند آمریکا گذراند؛ تجربه‌ای که نگاه محلی او را دگرگون کرد و آموخت بحران آب، انرژی و غذا، قصه‌ای جهانی است.  عضو تیم تحقیقاتی مرکز علم و توسعه دانشگاه علم و صنعت، باور دارد آینده پایدار تنها از دل فناوری نمی‌گذرد، بلکه به انسان‌های آگاه و مسئول نیاز دارد. او از نقش پررنگ زنان در صنعت تجدیدپذیر و عبور آن از کلیشه‌های جنسیتی می‌گوید، هرچند همچنان به گفت‌وگو و ایجاد فرصت برابری نیازمند است. «لیلا بابائی»، امروز، در ۳۸ سالگی، تلاش دارد با کار بر روی پروژه‌های ملی و روایتگری در شبکه‌های اجتماعی علم و دغدغه را به هم پیوند زند و از تضادهای زیسته‌اش پلی کوچک بسازد برای تغییرات بزرگ.

چهارده سال از عمرش را پشت میزهایی گذراند که پر بودند از نقشه‌های توسعه. اما در میان این‌همه خط‌کشی و محاسبه، چیزی کم بود: «همه این خط‌ها و نقشه‌ها اگر به درد زندگی واقعی آدم‌ها نخورد، چه ارزشی دارد؟» عضویت در موسسه‌ای که برای حفاظت از محیط‌زیست و توسعه معیشت پایدار در مناطق روستایی فعال بود، باعث شد تا دوازده سال پیش، جاده‌ای خاکی او را به روستاهای حاشیه پارک ملی توران (رضاآباد و احمدآباد) و پناهگاه حیات‌وحش خوش ییلاق (کلاته خیج و جیلان) برساند؛ جایی که زندگی با صنایع‌دستی، معماری بومی و نبرد برای تأمین معاش گره خورده بود. زن جوان که اقتصاد نظری و شهرسازی خوانده و روزگاری پشت میزها نقشه توسعه می‌کشید، حالا با زنان و مردانی کار می‌کرد که باید محصولاتشان را استاندارد و به‌روز می‌کردند تا کاربران امروز، قصه‌هایشان را بشنوند. رفت‌وآمد به روستا، او را با تورهای گردشگری و دنیای تازه‌ای از ارتباط میان مردم شهر و جوامع محلی پیوند داد؛ از چشیدن طعم غذاهای محلی، دیدن صنایع‌دستی تا شنیدن داستان‌های بومی. این مسیر تنها ماجرای سفر و دیدن نبود؛ تلاشی شد برای راهنمای تور بودن در حوزه جامعه محلی و ساختن اقتصادی مکمل از راه گردشگری که هم سفره روستاییان را پر کند و هم باری از دوش طبیعت و مناطق حفاظت‌شده بردارد. تجربه‌ای که امروز، در آستانه ۴۶سالگی، برای «مریم لاوی» معنایی فراتر از شغل یافته است؛ مأموریتی برای تغییر و امید.

از ژست‌ سبز تا مطالبه واقعی؛ چگونه دغدغه‌های محیط‌زیستی از شبکه‌های اجتماعی به کنشگری واقعی رسیدند؟

قرعه اولین کارت زرد مجلس به‌نام وزیر کار افتاد. «احمد میدری» که نتوانست درباره انتصابات در وزارت تعاون، کار و رفاه نمایندگان مجلس دوازدهم را قانع کند، از مجلس اخطار گرفت. او که در دفاعیه خود در مجلس به انتقاد از سیاست‌زدگی نظام اداری پرداخت و آن را عامل ناکارآمدی دولت خواند، با کارت زرد مجلس روبه‌رو شد تا بیش‌ازپیش این سیاست‌بازی رخ نشان دهد.

۹۸ سال از آغاز حمل‌ونقل ریلی در ایران می‌گذرد، اما توسعه این صنعت همچنان با کندی پیش می‌رود. براساس داده‌های بانک جهانی، ایران از نظر توسعه شبکه ریلی در میان ۹۰ کشور در رتبه ۶۴ قرار دارد. وعده ساخت سالانه هزار کیلومتر خط جدید که در دولت نهم مطرح شد، در دولت‌های بعدی هم هرگز محقق نشد و امروز، سهم حمل بار ریلی کشور همچنان با اهداف برنامه‌های توسعه فاصله زیادی دارد. چرا توسعه این صنعت که در سراسر جهان به‌عنوان گزینه‌ای پایدار، اقتصادی و حتی اجتماعی شناخته می‌شود، در ایران با کندی پیش می‌رود؟

وزیر راه وشهرسازی، امروز در نشست خبری خود با خبرنگاران از ترانزیت و دیپلماسی، آخرین وضعیت تکمیل کریدور شمال-جنوب و از نقشه راه همکاری‌های حمل‌و‌نقلی با روسیه گفت. فرزانه صادق مالواجرد در این نشست که نخستین نشست خبری او با رسانه‌ها بود، به ۱.۷ میلیون متقاضی در صف نهضت ملی مسکن هم اشاره کرد و اینکه هزینه ساخت این مسکن‌ها با‌توجه‌به تورم، قیمت مصالح، هزینه‌های آماده‌سازی و انشعابات برای مردم و وزارتخانه دیگر غیرقابل‌پیش‌بینی شده است.

بیش از یک میلیون و ۳۳ هزار نفر در کمتر از ۱۲ ماه گوشی تلفن را برداشته‌اند و مزاحم اورژانس شده‌اند. حدود یک میلیون نفر و ۱۳۰۰ درصد بیشتر از سال پیش. آمار مزاحمان اورژانس سیر صعودی دارد تا آنجا که در فاصله نوشتن این گزارش تا انتشارش ۳۳ هزار و ۸۵۶ نفر تنها به آمار مزاحمان اورژانس تهران اضافه شد و رکورد سال نیز شکست.

بزرگ‌ترین رویداد فناوری کشور در حالی به پایان رسید که ابر چالش‌های ایران در آن جایی نداشتند. هنگامی که ایران با بحران‌های آب، آلودگی هوا و کمبود انرژی دست‌و‌پنجه نرم می‌کند، دومین دوره جایزه ملی فناوری کشور(نکست) برگزار و تمام شد اما استفاده از فناوری برای حل این بحران‌ها دوباره در آن نادیده گرفته شد.

هجدهمین نمایشگاه بین‌المللی گردشگری تهران با تأکید بر نمایش اقوام ایرانی پایان یافت

فاجعه‌ای دیگر در جاده‌های مرگ؛ اتوبوس حامل تیم واترپلو دختران ارومیه واژگون شد

یونیسف در جدیدترین گزارش خود زنگ خطر را برای نظام آموزشی جهان به صدا درآورده است. طبق این گزارش، دست‌کم ۲۴۲ میلیون کودک در ۸۵ کشور جهان در سال گذشته، به‌دلیل همه‌گیری کرونا، درگیری‌ها، فقر و بحران‌های اقلیمی در تحصیل خود دچار اختلال شده‌اند. این آمار نشان از بحرانی عمیق در دسترسی به آموزش باکیفیت دارد و پیامدهای منفی درازمدت آن بر آینده این کودکان و جوامع آنها غیرقابل‌انکار است.

دوباره شال و کلاه کرده‌ و راهی خیابان شده‌اند. چند سال است مسیر خانه تا بلوار ایوانک را آمده و رفته‌اند؛ با پای پیاده، با ویلچر و با پلاکاردهای کوچکی در دست. یک خواسته بیشتر ندارند؛ زنده ماندن! در سرمای استخوان‌سوز ظهر روز دوشنبه، ۱۲۰ نفر برای چهارمین بار مقابل ساختمان وزارت بهداشت و درمان جمع شدند تا برای بار چندم از دارویی بگویند که جانشان به آن بسته است. داروی «ریسدیپلام» که پس از سال‌ها رفت‌وآمد و تجمع مقابل مجلس، وزارت بهداشت و سازمان غذا و دارو، تولید داخلی آن با نام «اورلیژن» به دست‌ بیماران SMA رسیده، آنقدر گران است که تهیه آن را سخت و اغلب غیرممکن ساخته.