متن پیام مدیرعامل شرکت تهیه و تولید مواد معدنی ایران (ایمپاسکو) به شرح زیر است:

نهمین دوره ارزیابی عملکرد HSE مدیران واحدهای تابعه سازمان توسعه و نوسازی معادن و صنایع معدنی ایران (ایمیدرو) در مجتمع فولاد غدیر نی‌ریز با حضور تیم ارزیابی این سازمان برگزار شد و نتایج آن از رشد قابل توجه شاخص‌های ایمنی، بهداشت و محیط‌زیست در این مجتمع حکایت داشت.

ایرانسل بسته اینترنت هدیه ۲۰۰ گیگابایتی خود را به‌مناسبت روز خبرنگار با اعتبار یک‌سال برای خبرنگاران فعال کرد.

|پیام ما| «آرگان» از سال‌ها پیش یکی از اصلی‌ترین عناصر برندهای لوکس آرایشی دنیاست. برندها به اینکه شامپوها، کرم‌ها و سرم‌هایشان «حاوی روغن آرگان» است، می‌بالند و فروش «طلای مایع» اصل و بی‌رقیب را تبلیغ می‌کنند. خریداران هم در آرزوی داشتن مویی پرپشت و پوستی نرم و مرطوب، برای آرگان سر و دست می‌شکنند. اما کمتر کسی می‌داند که این «اکسیر جوانی» از راهی دور می‌رسد، از جنگل‌های آرگان در مراکش؛ جایی که زنان مهم‌ترین نقش را در تولید این محصول بومی دارند. آنها دانه‌های آرگان را می‌چینند، می‌شکنند و با سنگ آسیاب خرد می‌کنند و روغنش را بیرون می‌کشند. اما فاجعه از جایی در حال آغاز است که تقاضای روزافزون روغن آرگان، جنگل‌های کهنسال را به آستانه فروپاشی کشانده است.

قابی از آموزش در روستایی دوردست

در شرایطی که بیش از ۹۰ درصد برق کشور از نیروگاه‌های حرارتی تأمین می‌شود، تمرکز یک‌سویه دولت بر توسعه نیروگاه‌های خورشیدی با انتقاد کارشناسان روبه‌رو شده است. متخصصان انرژی هشدار می‌دهند بی‌توجهی به افزایش بهره‌وری نیروگاه‌های موجود، نه‌تنها ناترازی برق را پابرجا نگه می‌دارد، بلکه با اهداف سند توسعه صنعت برق نیز در تضاد است؛ سندی که دستیابی به راندمان ۵۰ درصدی تا سال ۱۴۲۰ را الزامی می‌داند. این درحالی‌است که میانگین فعلی راندمان نیروگاه‌های حرارتی حدود ۳۹ درصد است و به‌جای سرمایه‌گذاری برای ارتقای زیرساخت‌های موجود، تمام توجه دولت به ساخت نیروگاه‌های خورشیدی معطوف شده است؛ مسیری که به باور برخی، بیشتر حاصل نفوذ گروه‌های ذی‌نفع است تا یک برنامه واقعی برای گذر از ناترازی تولید و مصرف برق.

|پیام ما| اسناد تاریخی از او به‌عنوان جوانی خوش‌سیما یاد می‌کنند. نواده وکیل‌الرعایا که خوشنام بود و این خوشنامی را تا سال‌ها بر سنگ مزارش حک کرده بودند. تاریخ اما با او مهربان نبود؛ نه آن بنیانگذار قاجاریه که او را به تهران آورد و بعد از شکنجه‌های فراوان، دستور داد مزارش را هم در جهتی خلاف قبله قرار دهند و نه مسئولان امروز که سال‌هاست آنقدر به مزار تنها شاه مدفون در حصار تاریخی تهران بی‌توجه بوده‌اند که روزی نوشته‌های سنگ مزارش مخدوش شد و روزی به‌عنوان انبار از اتاقک کوچکی که سهم آخرین بازمانده زندیه از دنیاست، استفاده شد. مزار او مهجور در گوشه امامزاده زید در میان بازار فرش‌فروشان هنوز هم برای بسیاری از مردم ناشناخته است و این شرایط باعث شده هر روز تصمیمی برایش گرفته شود. حالا هم باز برخی فعالان میراث‌فرهنگی تهران نسبت به وضعیت آن ابراز نگرانی کرده‌اند.

«محمود شهمرادی فرمانده پاسگاه محیطبانی سولگرد، در پارک ملی گلستان به شهادت رسید.» خبر تلخ است،‌ تلخ‌تر می‌شود وقتی می‌دانیم سه ماه قبل محیطبان «یاسر مصدق» در همین پارک ملی به شهادت رسیده است. هر دو محیطبان سال‌ها در این پارک ملی خدمت کرده و زیر و بم آن را می‌شناختند. دراین‌باره که چطور درگیری شروع شد؟ چه کسی اول شلیک کرد‌؟ شکارچیان چند نفر بودند و محیطبانان چند نفر؟ چطور خبردار شدند؟ بر سر پیکر همکار شهیدشان در منطقه سولگرد چه گفتند‌؟ و... می‌شود طوری نوشت که با خواندنش اشک مخاطب برای مظلومیت محیط‌زیست و محیطبانان درآید. اما بیایید از زاویه دیگری به این مسئله نگاه کنیم؛ اینکه چرا پس از فاجعه دوم،‌ بحث‌های جدی درباره اثربخشی حفاظت مشارکتی ایجاد شد؟ کارشناسانی که سال‌ها در پارک ملی گلستان فعالیت‌ کرده‌اند، در گروه‌های تلگرامی و … چه می‌گویند؟ وقتی سازمان حفاظت محیط‌زیست از حفاظت مشارکتی حرف می‌زند، منظورش چیست؟ آیا تعریفی از این شیوه دارد؟