ساعت ۲ نیمه‌شب است، چراغِ کم‌نور اتاق روشن و یک رمان درحال خوانده‌شدن. در خانه‌ای دیگر، زیر پنجره، کسی با هدفون آهنگ موردعلاقه‌اش را زمزمه می‌کند و پاهایش بی‌اختیار با ریتم موسیقی حرکت می‌کنند. در جایی، یک فیلم کلاسیک روی پرده لپ‌تاپ جریان دارد؛ همه‌چیز در سکوت است، گویی جهان برای این ساعات دزدیده‌شده، نفسش را حبس کرده است. این صحنه‌ها آشنا هستند: شورشِ آرام آدم‌هایی که روزها را از دست می‌دهند و شب‌ آن را پس می‌گیرند. آنها می‌دانند فردا با خستگی به سرکار خواهند رفت، می‌دانند که این بیداری عمدی، هدیه‌ای سمی است، اما همین لحظات خلوت، تنها زمانی است که حس می‌کنند زندگیِ واقعی جریان دارد؛ برای کتابی که روزها وقت خواندنش را نداشتند، فیلمی که باید در سکوت دیده می‌شد یا حتی رقصِ تنهایی که بدن را از قید تنش‌های روزانه رها می‌کند. این همان انتقام شیرین و ویرانگر است: وقتی بی‌خوابی، نه یک اختلال، که یک انتخاب آگاهانه می‌شود.

|پیام ما| «اینجا فقط یه مجموعه نیست؛ اینجا خونه‌ خاطره‌ها و آرزوهامونه.» این بخشی از یک آگهی است. آگهی فروش یک اقامتگاه بوم‌گردی در روستای غرقاب گلپایگان، اقامتگاه «تیمره» برای بسیاری از اهالی سفر نام آشنایی است. در روزهای جنگ «تیمره» نخستین اقامتگاهی بود که اعلام کرد حاضر است به‌صورت رایگان میزبان کسانی باشد که می‌خواهند مدتی در جایی امن اقامت داشته باشند. حالا اما این اقامتگاه در آستانه تعطیلی است و «رسول مجیدی» آگهی فروش آن را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرده و نوشته است: «تیمره، تکه‌ای از قلبمونه که حالا به‌خاطر شرایط سخت اقتصادی و نبود هیچ حمایت دولتی، مجبوریم ازش دل بکنیم.» فروش اقامتگاه بوم‌گردی و تعطیلی بسیاری از بخش‌های مرتبط با گردشگری به روشنی نشان‌دهنده شرایط سخت فعالان گردشگری است. شرایطی که گویی برخی مدیران ارشد این حوزه به‌جای تلاش برای تغییر و بهبود آن، چشم بر آن بسته‌اند و تصویر دیگری از وضعیت گردشگری ایران در ذهن دارند، تصویری که اختلافی معنادار با حقیقت جاری در این بخش دارد.

در دو قرن گذشته اتفاق افتاد

در شرایطی که بحران مدیریت پسماند در روستاهای شمال کشور، به‌ویژه استان گیلان، چهره‌ای هشدارآمیز به خود گرفته، همه نگاه‌ها به طرح‌هایی دوخته شده که در ظاهر، پرچم «نوآوری» و «خلاقیت» را در دست دارند. تجربه‌هایی چون سالکده و لسکوکلایه، در ظاهر نشانه‌هایی از پیشرفت در مدیریت پسماند روستایی‌اند، اما آنچه نگارنده را وادار به نوشتن کرده و در پس این تصاویر رسانه‌ای پنهان مانده، پرسش‌هایی است که اگر بی‌پاسخ بمانند، فردا با فاجعه‌ای مواجه می‌شویم که دیگر امکان جبران ندارد. سوال اصلی این نیست که از فناوری استفاده کنیم یا نه. سؤال این است: از چه فناوری، با چه استانداردی و با چه مکانیزم کنترل و نظارتی استفاده شود؟ آیا برای گریز از یک بحران، باید به‌سمت بحرانی دیگر رفت؟ از سوی دیگر، باید بپذیریم که این نوع فناوری‌ها در انتهای چرخه مدیریت پسماند واقع شده‌اند و با حذف پروسه مدیریت پسماند نمی‌توان به نتیجه شگفت و قابل‌قبول رسید.

مدیریت پژوهش و فناوری شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی ایران با همکاری وزارت نیرو و سازمان حفاظت محیط‌ زیست، همسو با کاهش آلودگی هوا و بهره‌مندی از سوخت مایع امولسیونی در نیروگاه‌های کشور فراخوان همکاری منتشر کرد.

اگر بخواهیم اقتصادی فراگیرتر و پایدارتر داشته باشیم، باید اثرات مثبت اجتماعی و محیط‌زیستی را قابل‌سنجش، ارزش‌گذاری مالی و مشوق‌پذیر کنیم. این گزاره‌محوری گزارشی است که نشان می‌دهد چرا مفاهیمی مانند مسئولیت اجتماعی، دیگر فقط دغدغه‌ای اخلاقی نیستند، بلکه از نظر اقتصادی نیز تصمیمی هوشمندانه به‌شمار می‌روند.

در دل گلوگاه‌های اخرایی و سواحل فیروزه‌ای استرالیای غربی، رنگی غیرمنتظره چشم‌ها را می‌گیرد صورتی پررنگ، شبیه به فسفری. دریاچه‌های نمکی صورتی این منطقه، هزاران سال است که بخشی شگفت‌انگیز از چشم‌انداز طبیعی محسوب می‌شوند؛ از افسانه‌های بومیان گرفته تا کارت‌پستال‌های تعطیلات خانوادگی. اما طی دو دهه گذشته، دو دریاچه صورتی مشهور این منطقه به‌تدریج رنگ شاخص خود را از دست داده‌اند. کارشناسان می‌گویند دلیل این تغییر نگران‌کننده، ترکیبی از استخراج بی‌رویه نمک و اثرات فزاینده تغییراقلیم است. بااین‌حال، امید به بازگشت رنگ صورتی همچنان زنده است؛ چه از مسیر مداخلات علمی هدفمند و چه با کمک خود طبیعت.

سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر و بهره‌وری انرژی برق (ساتبا) و سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای کشور امروز با هدف تربیت ۱۰ هزار نیروی متخصص در حوزه نیروگاه‌های خورشیدی خانگی تفاهم‌نامه همکاری امضا کردند.

پنجاه سال از آغاز به کار نخستین رئیس مرکز آمار ایران گذشت