وقتی منابع نسل بعد را هم خرج کرده‌ایم

مروری بر کتاب «سیماژنتیک»

بیابان، تا چشم کار می‌کند گسترده است. تپه ماهورها، شن‌های روان و آفتاب. بی‌هیچ نشانی از درخت و آب. آب در «هیزم‌چاه» به مترمکعب حساب نمی‌شود، قطره‌قطره‌اش در بیابان‌هایی که تنه‌ به‌ تنه شهر انارک و خشکی بی‌دریغ شرق اصفهان قرار گرفته، مهم است و «یک یا دو بار باران در سال، یعنی وفور نعمت». این را پیرمرد انارکی می‌گوید که از آمدن سیل خوشحال است، فقط اینجا و در سال‌های اخیر است که سیل خوشحالی آورده. طرح آبخیزداری، سیلاب را به‌جای رهاشدن در جاده ترانزیتی اصفهان-مشهد و زندگی مردم، به هیزم‌چاه آورده، در ۲۰۰ هکتار با این آب، پسته، آنغوزه و گیاهان دارویی کشت شده و حیات‌وحش قرق هیزم‌چاه هم جان گرفته‌اند. نگرانی اما از آینده این طرح هم وجود دارد، از اینکه بخواهند به حساب این آب مهارشده از سیلاب، معادن و صنایع را در این منطقه توسعه دهند؛ منطقه‌ای که هنوز شر فرونشست، مانند اصفهان گریبانش را نگرفته است.

صنعت گردشگری در دهه‌های اخیر به یکی از بزرگ‌ترین و پویاترین بخش‌های اقتصاد جهانی بدل شده است. این صنعت سهم چشمگیری در ایجاد اشتغال، گردش سرمایه، حفاظت از میراث‌فرهنگی و طبیعی و تقویت ارتباط میان فرهنگ‌ها داشته و توانسته به عامل مهمی در پیوند میان ملت‌ها تبدیل شود. بااین‌حال، در سال‌های اخیر، گردشگری با چالش‌هایی اساسی روبه‌رو شده است؛ چالش‌هایی که حاصل رشد شتابان و کنترل‌نشده، فشارهای ناشی از جهانی‌شدن، تغییراقلیم، بحران‌های اجتماعی و تخریب زیست‌بوم‌هاست. این بحران‌ها بسیاری از دستاوردهای گذشته را زیر سؤال برده و آینده گردشگری را به مرحله‌ای از بازاندیشی مفهومی رسانده‌اند. در چنین شرایطی، به‌نظر می‌رسد دوران اتکای صرف بر «مدیریت پایداری» به پایان رسیده و زمان آن فرارسیده که از مرز توسعه پایدار عبور کنیم و به‌سوی «تحول پایدار» گام برداریم؛ تحولی که نه‌تنها در شیوه‌های مدیریت، بلکه در ساختارهای فکری، ارزشی و نهادی گردشگری تغییر ایجاد کند.

پاسخ استانداری خوزستان به گزارش پیام ما