آمار سوختگی در ایران هشت برابر میانگین جهانی است؛ سالانه نزدیک به ۳۰۰ هزار نفر دچار سوختگی و ۳۰ هزار نفر بستری می‌شوند؛ حدود ۳ هزار نفر جان خود را از دست می‌دهند. یکی از مشکلات اصلی افراد دچار سوختگی این است که پس از درمان‌های اولیه و ترخیص از بیمارستان، حمایت از آنها قطع می‌شود. نه نهادی برای مشاوره روان‌شناسی و بازگشت به جامعه وجود دارد، نه برنامه‌ای برای فرهنگ‌سازی و پذیرش اجتماعی این افراد. بسیاری از آن‌ها ممکن است سال‌ها از خانه بیرون نروند، چون جامعه رفتار مناسبی با تفاوت ظاهری‌شان ندارد. مؤسسه مردم‌نهاد «زنو» در سال ۱۴۰۰ با هدف پرکردن همین خلأ شکل گرفت. زنو به معنی «زندگی از نو»، مسیر بازگشت به زندگی عادی و حضور در جامعه را برای رهیدگان از سوختگی هموار می‌کند.

کارشناسان سال‌ها هشدار داده‌اند که گرمایش زمین، جنگل‌زدایی و تغییرات چشمگیر در زیستگاه‌های طبیعی مسیرهای تازه‌ای برای عبور ویروس‌های حیات‌وحش به‌سوی انسان باز می‌کند. حالا شیوع «ویروس آند» - گونه‌ای از هانتاویروس - روی یک کشتی گردشگری در قطب جنوب، نمونه‌ای تکان‌دهنده از همین روند است؛ حادثه‌ای که نشان می‌دهد چگونه تغییر اقلیم می‌تواند بیماری‌های نادر را به انسان‌ها در دورافتاده‌ترین نقاط جهان برساند.

تجاوز یا تعرض یا هر نوع خشونت جنسی عموماً در محیطی رخ می‌دهد که برای فرد آزاردیده تا حدی امن بوده است. زنی که برای دیدار دوستی به خانه او می‌رود، یا فردی که برای شرکت در یک جلسه تراپی، انجام یک تست بازیگری یا فراگیری یک درس در کلاس استادی حاضر می‌شود وقتی مورد خشونت واقع می‌شود چطور می‌تواند توسط جامعه نکوهش شود؟

حدود ۲۳ هزار بیمار تالاسمی در کشور وجود دارد، افرادی که به دلیل شرایط خاص خود نیازمند تزریق مستمر و دائم خون هستند. تالاسمی‌ها در کشور که جمعیت قابل‌توجهی دارند، در این سال‌ها با مشکلات عدیده‌ای مانند کمبود و گرانی دارو روبه‌رو بوده‌اند. نبود مکان اختصاصی برای تزریق خون به این بیماران که باید دارای استانداردهای لازم و شرایط ایمن باشد نیز یکی از مشکلات آنها محسوب می‌شود. هم‌زمان با روز جهانی این بیماران، مدیرعامل «انجمن تالاسمی» با اشاره به وعده‌های مختلف برای اختصاص یک فضای ویژه برای آن‌ها، از شرایط خطرناکی می‌گوید که این روزها در برخی بیمارستان‌های کشور برای بیماران تالاسمی در زمان تزریق خون وجود دارد.

درحالی‌که آتش‌بس هر روز شکننده‌تر به نظر می‌رسد، آثار تاریخی آسیب‌دیده از جنگ ۴۰ روزه در وضعیتی معلق میان «ترمیم» و «فرسایش» ایستاده‌اند. معمولاً پس از پایان حمله‌ها، بحرانی دیگر تازه آغاز می‌شود؛ بحرانی خاموش که می‌تواند بخشی از حافظه تاریخی یک کشور را برای همیشه از میان ببرد. آینه‌کاری‌هایی که زیر موج انفجار از سقف جدا شده‌اند، آثاری که شبانه از موزه‌ها خارج شده‌اند و بناهایی که ردِ آسیب هنوز بر جانشان مانده است، همگی نشانه‌های یک «وضعیت شکننده»‌اند. کارشناسان میراث‌فرهنگی در گفت‌وگو با «پیام ما» هشدار می‌دهند که در مرحله پس از بحران «زمان» اهمیت حیاتی پیدا می‌کند؛ جایی که هر تأخیر در تثبیت و مرمت اضطراری می‌تواند به‌اندازه خودِ جنگ ویرانگر باشد.