دستور انتقال اموال پژوهشکده هنرهای سنتی به مجموعه سعدآباد، بار دیگر تجربیات تلخ گذشته را زنده کرده است. برخی کارشناسان این حوزه معتقدند این تصمیم، عدم صلاحیت وزیر میراث فرهنگی و معاونانش را بیش‌ازپیش نمایان ساخته است؛ وزیری که، به گفته آنان، عده‌ای را اتوبوسی با خود به وزارتخانه آورده و حالا حضور این افراد را بر آثار ارزشمند پژوهشکده هنرهای سنتی ارجح دانسته است. بعضی کارشناسان در گفت‌وگو با «پیام ما» نسبت به احتمال سرقت برخی از آثار حین جابه‌جایی ابراز نگرانی کرده‌اند. اتفاقی که پیش‌تر هم در کاخ سعدآباد و هم هنگام جابه‌جایی اموال سازمان میراث فرهنگی در سال ۸۸ رخ داد.

رسم همیشگی روز «خبرنگار»، نوشتن از مسائل و چالش‌های شاغلان این حرفه است. امسال تصمیم گرفتیم خرق عادت کنیم و از زاویه خوانندگان روزنامه «پیام ما» به کارمان نظری بیندازیم. از آنجا که عنوان سرکلیشه صفحه «سه» روزنامه «محیط‌زیست» است، از چند حفاظتگر خواستیم در یک یادداشت به دو پرسش پاسخ دهند؛ روزنامه‌نگاری و خبرنگاری محیط‌زیست را در ایران چطور ارزیابی می‌کنند و «پیام ما» در رسالت خود موفق بوده است؟

تا همین یک هفته پیش، محمد خوش‌بخت‌ترین آدم روی زمین بود. بیست سال با منصوره زندگی کرده بود که به قول خودش «فرشته بود و خستگی‌ناپذیر» و با «دو دختر که آرام بودند و همدم مادر». تا همین یک هفته پیش، محمد و منصوره برای آینده خیال می‌بافتند و انتظار آمدن پسری را می‌کشیدند که نه‌فقط دخترانشان که کل فامیل چشم به تولدش دوخته بودند. یک هفته بعد اما در خانه، به‌جای مهمانی تولد، مجلس عزا برپا شد. شیون جای خنده و بدبختی جای خوشبختی را گرفت. منصوره را با آرزوی داشتن پسر به خاک سپردند. محمد ماند و نوزادی که «حتی یک روز شیر مادر را نخورد»، با دخترانی که بهانه مادر را می‌گیرند و حرف‌هایی که داغش را بیشتر می‌کنند: «سرکوفت می‌زنند، می‌گویند چرا بردیش این بیمارستان؟» منصوره ذوالفقاری، ۳۹ ساله، بعد از زایمان در بیمارستان «پاستور» بم درگذشت. مرگ او بار دیگر پرونده مرگ مادری در کشور را به جریان انداخته است.

یک سالی است که سرمایه‌گذاران بخش خصوصی در موضوع تجدیدپذیرها به‌دنبال بازگشت سرمایه خود هستند. در واقع، در دولت سیزدهم، ۱۰ هزار مگاوات انرژی تجدیدپذیر (خورشیدی و بادی) به مناقصه گذاشته شد و سرمایه‌گذاران با تضمین دولت برای بازگشت صددرصدی سرمایه خود، وارد این مناقصات شدند. برخی از آن‌ها توانستند نیروگاه‌ها را تأسیس و وارد مدار کنند. اما حالا، با بدقولی دولت، دست سرمایه‌گذاران برای پرداخت تسهیلات بانکی و حقوق پیمانکاران خود در پوست گردو مانده است. در واقع، آن‌ها برای دریافت پول خود میان «سازمان بهینه‌سازی و مدیریت راهبردی انرژی»، «وزارت نیرو» و «سازمان برنامه و بودجه» سرگردان شده‌اند و هیچ‌کس پاسخ درستی به آن‌ها نمی‌دهد.