انتقادها به «زهرا صدراعظم نوری» یکی از کاندیداهای پست ریاست سازمان حفاظت محیط‌زیست، بیش از هر چیز تمرکز گستردۀ او بر حوزۀ محیط‌زیست شهری است. نوری دکترای محیط‌زیست دارد و اولین شهردار زن کشور بوده که در سال ۱۳۷۵ با حکم «غلامحسین کرباسچی» به‌عنوان شهردار منطقۀ ۷ تهران منصوب شد. او بعدها در شورای پنجم هم ریاست کمیسیون محیط‌زیست و سلامت را برعهده داشت و البته مشاور «معصومه ابتکار» رئیس اسبق سازمان محیط‌زیست در حوزۀ محیط‌زیست شهری بود. حضور او صرفاً در این بخش حالا نقطه‌ای است که انتقادات بسیاری را به‌دنبال داشته؛ آن‌هم در شرایط شکنندۀ محیط طبیعی کشور. نوری اما معتقد است می‌تواند از پس سختی‌های مدیریت بربیاید و با لابی‌، گفت‌وگو و تعامل، راه را برای حفظ محیط‌زیست باز کند. این درحالی‌است که در سال‌های گذشته، حوزۀ محیط‌زیست انسانی در تهران و البته سایر استان‌های کشور، با مشکلات عدیده‌ای روبه‌رو بوده و مشکل گستردۀ آلودگی هوا، پسماند و سایر موارد، همچنان حل‌نشدنی به نظر می‌رسد. فعالیت زنان در مقام حفاظت‌گر حیات وحش و کارشناس این حوزه همواره با موانعی روبه‌رو بوده است. نوری دربارهٔ مشکلات فعالیت زنان به عنوان محیط‌بان و کارشناس حیات وحش گفت که «باید ببینیم ضرورت و نیاز به حضور زنان در این حوزه چقدر است». با او دربارۀ انتقادات موجود و راه‌حل‌هایش برای حل مشکلات محیط‌زیست کشور در صورت تصدی پست ریاست، به گفت‌وگو نشستیم.

آخرین رتبه‌بندی شاخص گذرنامه «هنلی» نشان می‌دهد، گذرنامه ایران با مجوز سفر به ۴۳ کشور بدون نیاز به دریافت ویزا، در رتبۀ ۹۴ جهان قرار دارد. البته ایران در این جایگاه هم‌رتبۀ سودان و جزو کشورهای در رتبۀ پایین جدول به شمار می‌رود. اما نکتۀ مهم اینکه، همین رتبه هم در مقایسه با سال گذشتۀ میلادی، دو پله سقوط دارد. یعنی شاخص رتبه‌بندی گذرنامه ایران، از پلۀ ۹۲ با دسترسی به ۴۴ مقصد، به رتبۀ کاهش‌یافتۀ جدید رسیده و هرچند نزولش چندان محسوس نیست، اما به‌هرصورت روند روبه‌بهبود این شاخص را طی سال‌های گذشته تا حدودی متوقف کرده و نیازمند یک برنامه‌ریزی برای ایجاد روابط بین‌المللی باثبات و قابل اعتماد با سایر کشورها دارد تا این جایگاه را بهبود بخشد.

مانتوی سفید، شلوار و مقنعۀ مشکی، کت سفید، شلوار و تیشرت مشکی؛ این لباس ورزشکاران ایرانی در رژۀ رسمی المپیک ۲۰۲۴ پاریس بود. نقش دوخته‌شدۀ پرچم ایران در کنار ۵ حلقۀ المپیک روی لباس، تنها نمادی است که خاستگاه‌ لباس‌ها را نشان می‌دهد. اما حاشیه‌سازشدن پوشش ورزشکاران در المپیک، برای اولین‌بار نبود که اتفاق افتاد. لباس کاروان ایرانی برای المپیک ریو ۲۰۱۶ و لباس‌های بازی‌های المپیک توکیو ۲۰۲۰ هم چنین سرنوشتی داشت؛ با این تفاوت که امسال حتی قبل از اعزام ورزشکاران، هیچ رونمایی رسمی‌ای انجام نشد تا احتمالاً کمیتۀ ملی المپیک خود را از موج تکرار انتقادها در امان نگه‌ دارد و اعزام آنان با این لباس‌ها بدون رونمایی قبلی تبدیل به تیری شد که از کمان در رفته است.

خودکشی تابو است؛ دست‌کم در بین اخبار در منابع رسمی آمار و ارقام با گزینش‌های بسیار بیان می‌شود و رسانه‌ها برای بازتاب چالش‌ها و آسیب‌های این حوزه با مشکلات آماری مواجه‌اند. بااین‌حال، هر روزه در کانال‌ها و شبکه‌های اجتماعی به‌طور محافظت‌نشده، این اخبار شیوع دارد.  در هفتۀ گذشته چند نوجوان در مناطقی از شهر تهران دست به مرگ زدند که عوامل اصلی این اقدام در دست بررسی و موارد بیان‌شده محل شبهه است. به‌جز این، در یک مورد شهروندی درحال فیلم‌گرفتن از این واقعه دیده می‌شود که ما را با این پرسش مواجه کرد: چرا در موارد حساسی چون این موضوع که پای جان آدمی در کار است، ما چنین بی‌تفاوت مواجه می‌شویم؟ چرا وجدان جمعی از این حوادث به درد نمی‌آید؟ موضوعی که بر آن شدیم تا هم به آسیب‌شناسی خودکشی در بین نوجوانان و هم به تماشای منفعلانۀ برخی از شهروندان در حین انجام این پدیده بپردازیم. آمارهای خودکشی غیررسمی به‌طور کلی در سال ۱۴۰۱ نشان می‌دهد، ما ۶ هزار مورد خودکشی داشته‌ایم و این آمار در سال ۱۴۰۲ به ۷ هزار مورد رسیده است. این را روزنامۀ «هم‌میهن» به نقل از «حمید یعقوبی» روانشناس بالینی و دانشیار روانشناسی بالینی دانشگاه شاهد، بیان می‌کند. او با تأکید بر اینکه پزشکی قانونی از سال ۱۴۰۰ آمار خودکشی را اعلام نمی‌کند، گفته بود: «اما در جلسه‌ای غیررسمی، مسئولان مربوطه اعلام کرده‌اند که در سال ۱۴۰۲، حدود ۷ هزار نفر خودکشی کرده‌اند و این یعنی در این سال ۸ نفر به‌ازای هر ۱۰۰هزارنفر خودکشی کرده‌اند. این آمار در دو سال قبل از آن، ۷ نفر در ۱۰۰هزارنفر بوده است.»

مدیرعامل سازمان مهندسی و عمران شهر تهران از بهسازی خیابان ولیعصر در محدوده نشست تا ۱۰۰ متر خبر داد.