«نگاه ایرانی به درخت و طبیعت، نگاهی بی‌توقع است»؛ جمله‌ای است که دکتر مرتضی فرهادی، استاد تمام جامعه‌شناسی دانشگاه علامه طباطبایی، پیش از روایت درختکاری در «بوجه» می‌گوید؛ داستانی که گواه شور و علاقه او به گیاهان است. گرایش دیرینه فرهادی به نباتات و تصویری که از کوه «بوجه» در کودکی به یاد داشت، باعث شد پنجاه سال پیش، در اقدامی ابتکاری و در زمانی که درختکاری علمی هنوز رواج چندانی نداشت، به‌همراه همنوردانش در کوه و بیابان، درختچه‌های بومی الوک و بنه را در کوه خشک و لم‌یزرع بوجه بکارند؛ کاشتی که امروز و پس از نیم قرن به ثمر نشسته و منظره‌ای مشابه پارک کوهستانی طبیعی به این کوه داده است.