حدود ۴۰۰ مترمربع کاوش؛ در برابر محوطه‌ای که به روایت سرپرست کاوش، وسعت آن از حدود ۱۲ هکتار به حدود هفت هکتار رسیده است. پشت این نسبت فقط یک عدد نیست؛ پرسشی درباره میزان شناخت «اصفهان» از لایه‌هایی است که هنوز زیر خیابان، پارک، ساخت‌وسازها و بخش‌های باقی‌مانده تپه قرار دارند. در روایت «علیرضا جعفری زند»، باستان‌شناس و سرپرست تیم کاوش «تپه اشرف»، پرونده این محوطه با چند فصل کاوش و مجموعه‌ای از یافته‌های متعلق به دوره‌های مختلف تاریخی آغاز شد، اما ادامه آن متوقف ماند؛ درحالی‌که او از کشف شواهدی از دوره‌های هخامنشی، اشکانی، ساسانی، آل‌بویه و صفویه، یک گورستان، اسکلت‌های انسان و اسب و بقایای معماری سخن می‌گوید. اکنون پرسش اصلی این است که چه میزان از این پرونده خوانده شده و چه میزان از آن همچنان ناشناخته مانده است. «تپه اشرف» برای «اصفهان» فقط یک تپه باستانی نیست؛ دست‌کم در روایت سرپرست کاوش، پنجره‌ای محدود به گذشته شهری است که بخش زیادی از لایه‌های تاریخی آن زیر شهر امروز قرار گرفته است. اگر این پنجره پس از چند فصل بسته شده باشد، مسئله فقط توقف یک پروژه باستان‌شناسی نیست؛ مسئله، آینده بخشی از شناخت تاریخی «اصفهان» است.