در شرایط جنگ و بحران‌های اقتصادی که به دنبال آن رخ می‌دهد، سازمان‌ها با چالش‌های بی‌سابقه‌ای روبرو می‌شوند؛ از توقف یا کاهش شدید تولید گرفته تا ازدست‌دادن منابع مالی و نتیجه آن، عدم توانایی ادامه فعالیت به شکل سابق است. این وضعیت، فشار مضاعفی را بر سرمایه‌های انسانی وارد می‌کند. کارکنان که در چنین شرایطی بیش از همیشه نیازمند امنیت شغلی و روانی‌اند، در معرض خطر جدی ازدست‌دادن شغل، اضطراب ناشی از آینده نامعلوم، و فرسودگی روانی قرار می‌گیرند. در این شرایط حمایت همه‌جانبه از سلامت روانی و اجتماعی کارکنان، تنها یک وظیفه اخلاقی محسوب نمی‌­شود، بلکه یک استراتژی حیاتی برای بقا و بازسازی سازمان پس از بحران است. این گزارش بر جنبه حیاتی مسئولیت اجتماعی در قبال «سرمایه‌های انسانی» سازمان‌ها، به‌ویژه در دوران جنگ و بحران‌های اقتصادی، تمرکز دارد.