«بیشتر از این دیگر نمی‌‌توانستم کاری را انجام دهم که درباره آن فکر کرده باشم. حالا هم تنها خواسته من این است که این استادیوم را حفظ کنند.» جهانگیر درویش پنجاه‌واندی سال پیش سازه‌ای ساخت که به‌گفته خودش برای سال‌ها درباره فلسفه ساخت آن فکر کرده بود. هرچند یکی از بزرگترین پیمانکاران کشور آلمان در گفت‌وگویی سعی کرده بود نظرش را عوض کند، اما او می‌دانست که می‌تواند این کار را انجام دهد. حالا بعد از حدود ۶۰ سال این مهمترین سازه او، یعنی «استادیوم تختی» پابرجاست؛ هرچند که خود درویش دو روز پیش، یعنی ششم آذرماه، بعد از یک عمر تلاش در عرصه معماری چشم از جهان فروبست و جامعه معماری ایران یکی از تأثیرگذارترین افراد خود را از دست داد.

سال ۱۳۸۰ بعد از تلاش‌های نافرجام در انتخاب واحد برای درس طرح معماری۲ با استادی که همه هم‌دانشکده‌ای‌هایم برای حضور در کلاس درسش سر و دست می‌شکستند، به‌ناچار و با دلخوری راهی کلاس درس استادی ناشناخته شدم. اما از همان جلسه اول کلاس مشخص شد که قرار نیست تجربه ترم‌های گذشته در این کلاس تکرار شود. «فرشاد فرهی» آمده بود تا دانسته‌ها و آموخته‌های ما را تا آن روز به چالش بکشد. اولین سؤال او از ما دانشجویان پرمدعا این بود که شما «فرانک‌ گِری» یا «رم کولهاس» را می‌شناسید؟ و وقتی که با قیافه‌های متعجب ما روبه‌رو شد، با لحن شوخی سؤال دیگری را مطرح کرد، پرسید که فلان خواننده معروف را چطور؟ او را می‌شناسید؟ وقتی که همه یکصدا گفتند که او را می‌شناسند، با همان لحن پاسخ داد که این افراد از آن خواننده سرشناس در حوزه معماری معروف‌ترند!