پارک ملی ارومیه در روزهای گذشته وضعیت عجیبی را تجربه کرده است. این پارک شاهد نابودی سیست‌های (تخم‌های) آرتمیایی بود که از حدود هشت سال قبل توسط ادارۀ کل محیط‌زیست وقت، برای حفظ ذخیرۀ ژنتیکی این گونه نگهداری می‌شد و حالا این سیست‌ها به دستور مدیرکل فعلی محیط‌زیست استان معدوم شده‌اند. یکی از فعالان محیط‌زیست می‌گوید، این اتفاق به این دلیل رخ داده که ادارۀ محیط‌زیست گفته نمی‌تواند از پس هزینۀ نگهداری این سیست‌ها در سردخانه بربیاید و این کار با دستور تهران انجام گرفته است. «آرزو اشرفی‌زاده» مدیرکل دفتر حفاظت و احیاء تالاب‌ها، اما به «پیام ما» می‌گوید: «از سوی تهران هیچ دستوری برای معدوم‌سازی این سیست‌ها داده نشده است، از سوی استان هیچ استعلامی از ما گرفته نشده و ادارۀ کل محیط‌زیست آذربایجان غربی باید پاسخگو باشد. ما هنوز نمی‌دانیم دقیقاً چه تعداد سیست معدوم شده و چرا؟» در این میان تصاویر ردشدن لودر از روی بسته‌های پلاستیکی حامل تخم آرتمیا در روزهای اخیر، خشم و نگرانی فعالان محلی را به دنبال داشته است. آن‌ها می‌پرسند چطور در داخل پارک ملی این سیست‌ها به طرز وحشتناکی با لودر منهدم شده‌اند؟ چرا با وجود درخواست رئیس پژوهشکدۀ آرتمیا دانشگاه ارومیه، این سیست‌ها به آن‌ها فروخته نشده و اگر توانایی نگهداری از آن‌ها وجود نداشت، چرا به داخل دریاچه ریخته نشدند، به‌جای آنکه دفن شوند؟

فرماندار زهک در شمال سیستان‌ و بلوچستان از آغاز پرورش ماهی خاویاری در این شهرستان برای نخستین بار در شرق کشور خبر داد.

ماهیان خاویاری (تاسماهیان) از دیدگاه دیرزیستی، درواقع فسیل‌های زنده‌ای هستند كه پس از دوره‌های یخبندان در برخی منابع آبی نیم‌كرهٔ شمالی بقاء خود را حفظ كرده‌اند. دریای شگفت‌انگیز خزر زیستگاه پنج گونه از ماهیان خاویاری است. این ماهیان در فصل تولید مثل از اسفند تا اردیبهشت از دریا به رودخانه‌ها برای تخم‌ریزی و تولید مثل مهاجرت می‌كنند که در اصطلاح علمی به آنها مهاجر رودكوچ گفته می‌شود. از جمله رودخانه‌های مهمی که محل تولید مثل ماهیان مهاجر دریای خزر محسوب می‌شود، رودخانه‌های هراز، چالوس، سردآبرود، سفیدرود، شیرود، گرگانرود، نكارود و بابلرود هستند که از این فهرست سه مورد نخست به عنوان رودخانه‌های حفاظت شده در زمره مناطق چهارگانهٔ تحت حفاظت سازمان محیط زیست محسوب می‌شوند.