تا همین یک هفته پیش، محمد خوش‌بخت‌ترین آدم روی زمین بود. بیست سال با منصوره زندگی کرده بود که به قول خودش «فرشته بود و خستگی‌ناپذیر» و با «دو دختر که آرام بودند و همدم مادر». تا همین یک هفته پیش، محمد و منصوره برای آینده خیال می‌بافتند و انتظار آمدن پسری را می‌کشیدند که نه‌فقط دخترانشان که کل فامیل چشم به تولدش دوخته بودند. یک هفته بعد اما در خانه، به‌جای مهمانی تولد، مجلس عزا برپا شد. شیون جای خنده و بدبختی جای خوشبختی را گرفت. منصوره را با آرزوی داشتن پسر به خاک سپردند. محمد ماند و نوزادی که «حتی یک روز شیر مادر را نخورد»، با دخترانی که بهانه مادر را می‌گیرند و حرف‌هایی که داغش را بیشتر می‌کنند: «سرکوفت می‌زنند، می‌گویند چرا بردیش این بیمارستان؟» منصوره ذوالفقاری، ۳۹ ساله، بعد از زایمان در بیمارستان «پاستور» بم درگذشت. مرگ او بار دیگر پرونده مرگ مادری در کشور را به جریان انداخته است.