|پیام ما| بعد از تخریب ساختمان پلاسکو در دی‌ماه سال ۱۳۹۵ سازمان میراث‌فرهنگی وقت تصمیم گرفت حریم بناهای مجاور ساختمان پلاسکو را که شامل خانه مشیرالدوله پیرنیا، هرمز پیرنیا، مدرسه و کلیسا ژاندارک، مسجد هدایت و ساختمان تجاری غریب(کافه آیبتا سابق) می‌شد و در ادوار گذشته در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده بود، ولی تنها یک بنا -خانه مشیرالدوله پیرنیا- حریم مصوب داشت و الباقی بناها حریم مصوب نداشتند، به‌صورت یکپارچه مشخص، بازنگری و ابلاغ قانونی کند. طی این فرایند ۱۶ ساختمان در نقشه حریم این پنج ساختمان به‌عنوان بنای ارزشمند قرار گرفت و تخریب و نوسازی آن ممنوع اعلام شد و به‌صورت رسمی ابلاغیه حریم این بناها در تاریخ ۲۴ مرداد ۱۳۹۸ به شماره ۱۲۴۰۹/۹۸۲۱۰۰ به دستگاه‌های مربوطه توسط «علی‌اصغر مونسان»، معاون رئیس‌جمهور و رئیس سابق سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری کشور ابلاغ شد. یکی از بناهای ارزشمند در این نقشه، «خانه ولی‌الله پیرنیا» است که پسر «مشیرالدوله(حسن) پیرنیا» بود و خانه او یکی از بناهای دارای خاطرات مهم تاریخی همچون ضبط برنامه گلها توسط «داوود پیرنیا»، جلسات سران و بزرگان، تدوین و نگارش «کتاب ایران باستان» توسط مشیرالدوله پیرنیا است و با مجموعه خانه‌های مجاور خود یک بافت تاریخی و ارزشمند را تشکیل می‌دهد.

دادستان تهران از صدور کیفرخواست برای یک شهردار و دو تن از مدیران شهرداری یکی از شهرستان‌های استان تهران، به اتهام تبانی در معاملات دولتی خبر داد.

رئیس کمیته اجتماعی شورای شهر تهران گفت: در دهه اخیر، مسئله طراحی و ایجاد پارک‌های مادر و کودک به یکی از موضوعات محوری در حوزه برنامه‌ریزی و مدیریت شهری تبدیل شده است که پس از انجام مطالعات به این نتیجه رسیده‌ایم که رویکرد جایگزین و کارآمدتر، توسعه پارک‌های خانواده محور است

|پیام ما| در سال‌های اخیر، یکی از معروف‌ترین بناهای تاریخی رشت که در فیلم‌های سینمایی نیز به نمایش درآمده، خانه تاریخی نبی‌زاده بوده است. این خانه که در فیلم «در دنیای تو ساعت چند است؟» نقش مهمی داشت، به یکی از نمادهای فرهنگی و تاریخی رشت تبدیل شده بود. این عمارت که قدمتی بیش از یک قرن دارد، به دلیل حال و هوای قدیمی‌ و شاعرانه‌ای که در خود نهفته است، در خاطرات بسیاری از سینما دوستان و مخاطبان فیلم‌های ایرانی به یادگار مانده است.

|پیام ما| درخت کهنسال در چندقدمی عالی‌قاپو در خیابان سپه روی زمین افتاده است و زیر تیغ اره‌ برقی قطعه‌قطعه می‌شود. شهرداری با بهانه اینکه درخت کهنسال خطر شکستن و واژگون شدن دارد، آن را از منتهی‌الیه بدنه قطع و ادعا کرده است به‌جای آن درخت جدیدی خواهد کاشت. همین اظهارات کافی است تا مشخص شود مدیران شهری تا چه اندازه به اهمیت میراث تاریخی و طبیعی اشراف دارند و با اصول و ضوابط حفظ درختان کهنسال به‌عنوان یک میراث ارزشمند بیگانه‌اند.

براساس گزارش ارگان رسانه‌ای جهاد دانشگاهی، شهرداری تحت مدیریت زاکانی از هر راهی برای بالا بردن آمار مشارکت شهروندان در طرح «من شهردارم» استفاده می‌کند. در همین راستا برخی دانش‌آموزان منطقه ۱۳، از سوی مدیران مدرسه‌ها به کم کردن نمره انضباط برای شرکت نکردن اجباری در این طرح تهدید شده‌اند. این در حالی است که پیش از این، برخی رسانه‌ها گزارش‌هایی را مبنی بر تطمیع شهروندان برای شرکت کردن در این طرح، با روش‌هایی مثل ارائه کارت شارژ رایگان، بلیت متروی رایگان، اندازه‌گیری رایگان فشار خون و ... در اماکن عمومی تحت مدیریت شهرداری تهران نظیر ایستگاه‌های مترو، منتشر کرده‌اند.

تغییر نام‌های پی‌در‌پی خیابان‌های مشهد؛ تهدیدی برای هویت تاریخی شهر و عاملی برای سردرگمی مردم

۱۸ آبان ۱۴۰۰ در خبری که از سوی سازمان حفاظت محیط‌زیست کشور در مورد طرح طبیعت‌گردی جزیره منتشر شد، قید شده بود: «مقرر شد سوابق و مستندات قانونی اراضی ملی و مستثنیات جزیره آشوراده (سوابق ثبتی آرای صادره نقشه اراضی ملی و مستثنیات) توسط سازمان منابع‌طبیعی و آبخیزداری کشور طی مکاتبه‌ای رسمی ظرف مدت ۱۰ روز به سازمان حفاظت محیط‌زیست اعلام شود. همچنین، ظرف مدت ۱۰ روز به‌منظور تعیین دقیق حدود، قانون حدنگار توسط اداره‌کل منابع‌طبیعی و آبخیزداری استان گلستان در محدوده جزیره آشوراده اجرا شود.» ضمن اینکه اعلام شد «با هدف حمایت از معیشت‌های پایدار جامعه محلی مدیریت واحد و یکپارچه و بارگذاری حداقلی در جزیره آشوراده، فعالیت‌های مرتبط با تفرج متمرکز از جمله احداث مرکز بازدیدکنندگان آتش‌نشانی، اورژانس و خدمات اقامتی با ظرفیت برد حداکثر ۸۰ نفر از محدوده اراضی ملی ۲۲ هکتاری به محدوده مستثنیات روستای آشوراده منتقل و در کاربری‌های مرتبط روستا مستقر شود.» در هیچ خبری اما اعلام نشده است که اگر اهالی جزیره اسناد خود را دریافت کنند و بخواهند به جزیره برگردند و در آن زندگی کنند، تکلیف چیست؟ آیا مهمانخانه‌هایی که دوباره رونق گرفته است، با همان ظرفیت برد ۸۰ نفر سنجیده شده‌اند؟ آیا دولت یا سرمایه‌گذار احتمالی می‌خواهد اراضی مردم را پس از تعیین‌تکلیف نهایی از آنها بخرد یا اینکه به هر کسی که بخواهد چنانچه پیشتر قول داده بود، اجازه سکونت و کسب‌وکار می‌دهد؟ گویا پسروی آب خزر گرچه خانه و زندگی اهالی را از آنان گرفت، اما برای نهادهای دولتی کم‌رونق نیست و نخواهد بود. روزگاری می‌گفتند آشوراده کلید توسعه استان است؛ حالا این کلید توسعه چگونه رقم خواهد خورد وقتی حتی سر جامعه محلی هم بی‌کلاه مانده است.