حالا آتشی که به جان «الیت» افتاد، آرام و خاموش‌شده به‌نظر می‌رسد؛ آتشی که شنبه، دهم آبان، در یکی از یال‌های جنگل «وشتاز» زبانه کشید و بخش زیادی از پیکره هیرکانی را سوزاند. منابع‌طبیعی همان روزها خبر اطفای حریق را اعلام کرد، اما زیر خاکستر هنوز جان داغی پنهان بود؛ جانی که دو هفته بعد، در شامگاه ۲۴ آبان، با وزیدن بادی ناگهانی دوباره بیدار شد و در یک شب یال‌ها و دره‌های تازه‌ای را در بر گرفت. منطقه حفاظت‌شده چهارباغ شعله‌ور شد و کسی نمی‌دانست گونه‌های جانوری این منطقه چه سرنوشتی دارند. در چنین روزهایی، روایت مستندسازانی چون «علی احمدی‌زرین‌کلایی» معنای دیگری پیدا می‌کند؛ کسی که ۱۰ سال میان مه و باران و برگ‌های بلند هیرکانی ایستاد تا «گنجینه‌های هیرکانی» را بسازد و پرندگان نایابی چون هما و گونه‌های دیگر مانند پلنگ و توله‌هایش را به تصویر بکشد. جنگلی که او روایت کرده بود، امروز زخمی است؛ زخمی از ترکیب بحران اقلیمی و کمبود تجهیزات و نیروی انسانی برای حفاظت.

نگاهی به فیلم تازه «پارک چان ووک»

نگاهی به فیلم «مادران جوان»

نوزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» فرصتی برای بازنمایی دغدغه‌های محیط‌زیستی فراهم کرده است. در بخش مستندهای نیمه‌بلند، آثاری به نمایش درمی‌آیند که دغدغه‌ها و هشدارهای محیط‌زیستی را به مخاطب منتقل می‌کنند. این مستندها از جنگل‌های دست‌کاشت کرمان تا خاک‌های آلوده خاورمیانه و زیست‌بوم پرندگان حرا، روایت‌هایی زنده از محافظت از زمین و مقابله با بحران‌های طبیعی و انسانی ارائه می‌کنند.

تیپ‌نگاری «لات» در سینمای ایران

نگاهی به فیلم «رزها»

نگاهی به سریال معمایی-جنایی «برتا: داستان یک اسلحه»