اگر قرار است از حال و آینده کشور سخن بگوییم، باید نخست از امروز کودکانش بگوییم؛ از کلاسی که چراغش خاموش مانده، از نیمکتی که روزهاست کسی بر آن ننشسته است، از مدرسه‌ای که درهایش بسته مانده و از کودکی که حق داشت بی‌دغدغه جنگ و بحران، زندگی کند، با دوستانش بازی کند و کودکی کند.