تنظیم بازار کالاهای اساسی در ایران سال‌هاست میان دو نقطه در نوسان است؛ یا بازار با مازاد عرضه روبه‌رو می‌شود و تولیدکننده زیان می‌بیند، یا کمبود و افزایش قیمت، دولت را به مداخله وادار می‌کند. در این میان، ابزارهای سیاست‌گذاری نیز تقریباً ثابت مانده‌اند؛ قیمت‌گذاری، واردات، ممنوعیت یا آزادسازی صادرات، توزیع ذخایر راهبردی و تشدید نظارت. با این حال، تجربه بازار مرغ، گوشت، برنج، روغن، شکر و حتی لبنیات نشان داده است که این مداخلات، اغلب زمانی آغاز می‌شوند که بازار از تعادل خارج شده و هزینه بحران، هم بر دوش تولیدکننده و هم بر دوش مصرف‌کننده افتاده است. این تجربه، پرسشی را پیش روی سیاست‌گذاران قرار داده است: آیا مسئله اصلی، کمبود ابزارهای تنظیم بازار است یا نبود تصویری دقیق از آنچه در زنجیره تأمین کالاهای اساسی رخ می‌دهد؟