| پیام ما | شب که دره آرام می‌شود، صداها بلند‌تر از روز به گوش می‌رسند. شیون باد میان دیواره‌های بلند ارگ، لغزش سنگ‌ریزه‌ها در مسیر باریک دالان بنای خشتی، سایه‌هایی که روی بریدگی‌های خاک می‌افتند و سکوتی که گاهی از هر صدایی ترسناک‌تر است. برای گروهی از جوانان، همین لحظه‌ها دلیل سفر است؛ نه هتل، نه بازار، نه عکس یادگاری کنار بنای مرمت‌شده. آن‌ها دنبال جایی می‌روند که سفر را از تفریح جدا کند؛ جایی که ترس، خاطره، مرگ، افسانه، فاجعه یا ردِ ویرانی در آن ته‌نشین شده باشد. نام جهانی این میل، «گردشگری تاریک» است؛ اما در ایران هنوز بیشتر شبیه پدیده‌ای بی‌نام، بی‌راهنما و بی‌متولی است.