بافت تاریخی سمنان این روزها حال خوشی ندارد. خانه‌های قدیمی و آثار ارزشمند شهر یکی پس از دیگری از میان می‌روند، بی‌آنکه خبرشان چندان شنیده شود یا واکنشی جدی برانگیزند. اگر نام سمنان را در کنار میراث فرهنگی جست‌وجو کنید، به‌ندرت با موجی از مطالبه‌گری یا اعتراض روبه‌رو می‌شوید. برخلاف شهرهایی مانند شیراز، اصفهان و بسیاری از شهرهای جنوب کشور که کوچک‌ترین تعرض به بافت تاریخی با واکنش فعالان، رسانه‌ها و افکار عمومی همراه می‌شود، در سمنان تخریب‌ها اغلب در سکوت رخ می‌دهند.

درحالی‌که آتش‌بس هر روز شکننده‌تر به نظر می‌رسد، آثار تاریخی آسیب‌دیده از جنگ ۴۰ روزه در وضعیتی معلق میان «ترمیم» و «فرسایش» ایستاده‌اند. معمولاً پس از پایان حمله‌ها، بحرانی دیگر تازه آغاز می‌شود؛ بحرانی خاموش که می‌تواند بخشی از حافظه تاریخی یک کشور را برای همیشه از میان ببرد. آینه‌کاری‌هایی که زیر موج انفجار از سقف جدا شده‌اند، آثاری که شبانه از موزه‌ها خارج شده‌اند و بناهایی که ردِ آسیب هنوز بر جانشان مانده است، همگی نشانه‌های یک «وضعیت شکننده»‌اند. کارشناسان میراث‌فرهنگی در گفت‌وگو با «پیام ما» هشدار می‌دهند که در مرحله پس از بحران «زمان» اهمیت حیاتی پیدا می‌کند؛ جایی که هر تأخیر در تثبیت و مرمت اضطراری می‌تواند به‌اندازه خودِ جنگ ویرانگر باشد.