| پیام ما | درحالی‌که مسئولان وزارت میراث‌فرهنگی از رشد چهار هزارواحدی اقامتگاه‌های بوم‌گردی و ایجاد ده‌ها هزار شغل در روستاهای محروم سخن می‌گویند، گزارش‌های میدانی و اظهارات تشکل‌های صنفی روایت دیگری دارند. روایتی از زنان سرپرست خانواری که با قطع اینترنت بازار فروش صنایع‌دستی‌شان را ازدست‌داده‌اند، میزبانانی که قبض گازشان سه برابر و درآمدشان یک‌چهارم شده و صدها بوم‌گردی که در آستانه ورشکستگی، قرارداد همکاری‌شان را تمدید نکرده‌اند. مدلی که زمانی نوید «توسعه از پایین» را می‌داد، حالا در میانه فشار اقتصادی، سخت‌گیری‌های اداری و رکود گردشگری، به آزمونی جدی برای سیاست‌گذاری توسعه پایدار در ایران بدل شده است.