یک خانه روستایی با دیوارهای کاهگلی، حیاطی که هنوز بوی نان تنوری می‌دهد و اتاق‌هایی که بخشی از خاطره یک خانواده‌اند، برای بسیاری از گردشگران امروز فقط یک محل اقامت نیست؛ بلکه تجربه‌ای از یک سبک زندگی است که در شهرها کمتر پیدا می‌شود. اما همین خانه وقتی وارد مسیر دریافت مجوز، تسهیلات و استانداردهای رسمی گردشگری می‌شود، گاهی با الزام‌هایی روبه‌رو می‌شود که می‌تواند آن را از همان چیزی که برای گردشگر جذاب کرده است، دور کند. گردشگری روستایی در ایران میان دو خواسته گرفتار شده است؛ از یک سو نیاز به ایجاد درآمد و اشتغال و از سوی دیگر حفظ هویت و سبک زندگی محلی.