|پیام ما| شاید اگر میراث فرهنگی حدود ۳۰ سال قبل به این فکر افتاده بود تا با اسناد و یافته‌های تاریخی از تپه‌های قیطریه گرفته تا چشمه‌علی ثابت کند که تهران شهری تاریخی است، حالا نفس‌های این شهر فرورفته در دل دره و محصور شده بین کوه‌ها، هر روز بیش از قبل نمی‌گرفت و ارزش‌های تاریخی آن ناپدید نمی‌شدند. اما به نظر می‌رسد در این سال‌ها داستان بناهای تاریخی پایتخت، به نوش داروی بعد از مرگ سهراب تبدیل شده که گویا متولیان میراثی را هم سِر کرده از بس ندیدند و شنیدند فلان بنای تاریخی با مجوز مسئولان مدیریت شهری زیر پای لودرها آوار شده‌اند. خانه قاجاری «رفوگران» هم از این قاعده مستثنی نبوده، وقتی چند روز قبل بالاخره لودرها جنازه‌اش را در خیابان ۱۷ شهریور تهران با خاک یکسان کردند؛‌ خانه‌ای متعلق به اواخر قاجار و اوایل پهلوی که حالا نامش را با نام «علی‌اکبر رفوگران»، موسس کارخانه خودکار بیک پیوند می‌زدند و چند روز قبل با مجوز شهرداری و بدون استعلام از میراث فرهنگی به طور کامل تخریب شد.

مدیر امور عشایر استان تهران بر افزایش سطح زندگی این جامعه تولید کننده تأکید کرد و گفت: مقرر شده است تا به هر شکل ممکن از ورود گردشگران به دشت لار جلوگیری شود.

سرپرست اداره میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی شهرستان کاشان از رفع خطر تخریب و نم‌زدگی پشت‌بام تیمچه تاریخی امین‌الدوله توسط کارشناسان این اداره خبر داد.

توجه نکردن به اخطاریه‌ها کار دستشان داد!

محوطه باستانی «کلندی» در بندر تاریخی «تیس» به‌عنوان یکی از مهمترین محوطه‌های باستانی سیستان و بلوچستان است که هزار و ۳۰۰ سال تاریخ مکتوب دارد و قدمت آن به دوران هخامنشیان می‌رسد. اما اکنون نیمی از این محوطه به‌دلیل نبود حفاظت کافی از سوی میراث‌فرهنگی و منطقه آزاد چابهار و همچنین ساخت‌وسازهای بدون مجوز و غیرقانونی مردم که طی ۱۰ سال اخیر روی این محوطه صورت گرفته، برای همیشه نابود شده و حالا گفته می‌شود که کمتر از ۴۰ درصد از آن باقی مانده است.

آب‌انبار «ابوالفتح خوانی» بستک که در فاصله نزدیک از کاروانسرایی با همین نام قرار گرفته است به‌دلیل تعریض جاده توسط مسئولین شهری تخریب شد. مردم محلی می‌گویند، مسئولان میراث‌فرهنگی پیش از تخریب این اثر تاریخی هیچگونه اقدامی در جهت حفظ بنا انجام نداده‌‌اند و پس از تخریب نیز واکنشی از سوی آن‌ها مشاهده نشد. 

«هتل ایران» بندرانزلی دارای پلاک «یک» این شهر و متعلق به دوره «پهلوی اول» است. این هتل، شامگاه ۲۳ آذرماه ۱۴۰۲ دچار حریق شد و حدود ۴ ماه بعد در ۱۹ اسفندماه بخش‌هایی از ساختمان فروریخت. اما با توجه به فروریختن بخشی از بنا، شهردار بندرانزلی می‌گوید هنوز مجوز رسمی تخریب دیوارهای فروریخته هتل ایران از سوی اداره کل میراث فرهنگی استان گیلان صادر نشده است.