بازار شیر و لبنیات در ایران سال‌هاست میان دو نگرانی بزرگ گرفتار مانده است؛ از یک‌سو ضرورت حمایت از تولیدکننده و از سوی دیگر دغدغه حفظ قدرت خرید مردم. نتیجه این وضعیت، شکل‌گیری نوعی سیاست‌گذاری معلق و ناتمام است؛ نه بازار به طور واقعی آزاد شده و نه دولت توانسته با قیمت‌گذاری دستوری، تعادل پایداری ایجاد کند. در این میان، نه دامدار، نه صنایع لبنی و نه مصرف‌کننده رضایت نداشته‌اند.