تجارت الکترونیک در ایران با وجود بهره‌مندی از دانش فنی و سرمایه انسانی متخصص، به سدی مستحکم به نام محدودیت‌های رگولاتوری برخورد کرده است. کارشناسان معتقدند این اکوسیستم به مرحله «بلوغ» رسیده اما رشد آن متوقف شده است. هم‌زمان، فشارها و دشواری‌های حضور در فضای رسمی، بسیاری از کسب‌وکارها و فعالان خرد را به سمت اقتصاد غیررسمی سوق داده است؛ روندی که تهدیدی جدی برای پایداری اقتصادی کشور محسوب می‌شود.

بر اساس داده‌های مرکز آمار ایران در بهار ۱۴۰۵، نرخ بیکاری کشور به ۹.۱ درصد رسیده است. تحلیل این آمار نشان می‌دهد که زنان در نخستین فصل پس از جنگ، بیشترین آسیب را در بازار کار متحمل شده‌اند؛ به‌طوری‌که نرخ بیکاری آنان با افزایش ۳ واحد درصدی به ۱۶.۷ درصد رسیده و سهم زنان از جمعیت غیرفعال کشور به شکل معناداری افزایش یافته است.

هوا هنوز گرگ‌ومیش است که زنان از چارسوی کوچه پیدا می‌شوند. چهارراه روستایی در اطراف داراب، محل قرار همیشگی زنان کارگری است که با کیسه‌های رنگ‌ورورفته روی دوش از راه می‌رسند. آن‌ها برای تحمل کار طاقت‌فرسا در مزارع، ناچارند «ریلیف» مصرف کنند؛ مسکنی برای تسکین درد و خستگی مفرط و شاید التیامی برای فشار سنگین نان‌آوری. در کیسه‌هایشان تنها یک بطری آب، چند تخم‌مرغ و سیب‌زمینی آب‌پز، دستکش‌های وصله‌دار و کلاه آفتاب‌گیر است؛ توشه یک روز معمولی برای نبرد نان.