آمار سوختگی در ایران هشت برابر میانگین جهانی است؛ سالانه نزدیک به ۳۰۰ هزار نفر دچار سوختگی و ۳۰ هزار نفر بستری می‌شوند؛ حدود ۳ هزار نفر جان خود را از دست می‌دهند. یکی از مشکلات اصلی افراد دچار سوختگی این است که پس از درمان‌های اولیه و ترخیص از بیمارستان، حمایت از آنها قطع می‌شود. نه نهادی برای مشاوره روان‌شناسی و بازگشت به جامعه وجود دارد، نه برنامه‌ای برای فرهنگ‌سازی و پذیرش اجتماعی این افراد. بسیاری از آن‌ها ممکن است سال‌ها از خانه بیرون نروند، چون جامعه رفتار مناسبی با تفاوت ظاهری‌شان ندارد. مؤسسه مردم‌نهاد «زنو» در سال ۱۴۰۰ با هدف پرکردن همین خلأ شکل گرفت. زنو به معنی «زندگی از نو»، مسیر بازگشت به زندگی عادی و حضور در جامعه را برای رهیدگان از سوختگی هموار می‌کند.