مدتی پس از وقوع آتش‌سوزی گسترده در بازارچه جنت تهران، حادثه‌ای که به‌گفته کسبه حدود ۳۰۰ غرفه را به‌طور کامل از بین برد، غرفه‌داران اعلام می‌کنند هنوز پاسخ روشنی از سوی نهادهای مسئول درباره علت دقیق حادثه، میزان خسارت، نحوه جبران زیان‌ها و زمان‌بندی بازسازی دریافت نکرده‌اند. این آتش‌سوزی معیشت دست‌کم ۳۰۰ خانواده را به‌طور مستقیم تحت‌تأثیر قرار داده است. افزون‌برآن، صدها نفر دیگر که به‌شکل مستقیم و غیرمستقیم در زنجیره تأمین، تولید، فروش و خدمات وابسته به این بازارچه فعالیت داشتند، دچار آسیب شده‌اند. در میان مال‌باختگان، شمار قابل‌توجهی از زنان سرپرست خانوار حضور دارند؛ زنانی که بخش عمده‌ای از غرفه‌ها را اداره می‌کردند و فعالیتشان در حوزه‌هایی چون پوشاک، صنایع‌دستی، خرازی و تولیدات خانگی متمرکز بود. همچنین، برخی غرفه‌داران از کارآفرینان خرد و هنرمندان دارای معلولیت جسمی بودند که بازارچه جنت تنها محل عرضه محصولات و منبع اصلی درآمدشان محسوب می‌شد. روز چهارشنبه، ۲۹ بهمن‌ماه، جمعی از ما‌ل‌باختگان در محل بازارچه گرد هم آمدند تا گزارشی از پیگیری‌های انجام‌شده از سوی نمایندگان خود دریافت کنند.

خبر را که خواندم، بلافاصله شماره‌اش را در لیست مخاطبینم جست‌وجو کردم. در دل خداخدا می‌کردم جواب دهد. با صدایی گرفته و پربغض گفت: «سمیه‌جون دیدی چی شد؟! تمام مغازه‌ها سوختند.» اولین پرسشم نه درباره‌ مغازه‌ها، بلکه درباره‌ «ایلیا» و «کیان» است؛ پسران ۲۵ و ۲۰ ساله‌اش. می‌گوید: «خدا رحم‌مان کرده است، بچه‌ها زنده‌اند. آسیبی ندیده‌اند. حادثه تلفات جانی نداشت. ولی سمیه‌جون چهارپنج میلیاردمون رفت… .» بغضش ترکید و همان صدای گرفته‌ زیر و بی‌رمق، کامل قطع شد. اتفاقات اخیر، پرپر شدن هزاران تن از جوانان و هموطنان آزاده‌ام، سوگواری مادران جان‌سوخته، قلب‌هایمان را شرحه‌شرحه کرده، گویی در مواجهه با هر خبر تلخ می‌توانیم دریادریا اشک بریزیم. بغضم شکسته شد. چند ثانیه‌ای فقط سکوت‌ بود.