«چه امیدی و به کدام تغییر وقتی حتی برای ارسال یک ایمیل هم به مشکل برمی‌خوری؟ امیدوار بودن نه کمکی به من می‌کند،‌ نه به دیگران و نه باعث می‌شود حس کنم تأثیرگذار خواهم بود.» اینها گفته‌های «الوند محمدعلیزادگان»، حفاظتگر دهه هشتادی، است. او این هفته‌ها مصمم‌تر از سابق، به رفتن از ایران فکر می‌کند. در مقابل «شایان رومی» دیگر حفاظتگر دیگر دهه هشتادی ترجیح می‌دهد اندکی منتظر بماند و بعد تصمیم بگیرد. «سیدابراهیم طباطبایی»، دانشجوی کارشناسی محیط‌زیست، تصمیمش را برای ماندن در ایران گرفته، اما بدون امید یا دلخوشی به آینده.

|پیام ما| وزیر امور خارجه ایران، پس از پایان گفت‌وگوهای غیرمستقیم هسته‌ای با آمریکا در مسقط، گفت این مذاکرات «شروع خوبی» داشته و قرار شد گفت‌وگوها ادامه یابد. دور تازه گفت‌وگوهای غیرمستقیم هسته‌ای میان ایران و آمریکا جمعه در مسقط خاتمه یافت و ارزیابی‌ها نشان می‌دهد مذاکرات برای روزهای آینده نیز ادامه خواهد یافت.

در روزهایی که قطع اینترنت جهانی ایران، انسداد پیامک‌ها و اختلال در تماس‌های تلفنی به چالشی بزرگ برای شهروندان تبدیل شده بود، برخی از روزنامه‌نگاران و فعالان فضای مجازی با نوع دیگری از قطع ارتباط مواجه بودند؛ مسدودشدن سیم‌کارت‌ها. اقدامی که پیشتر هم سابقه داشت و سال گذشته خبرساز شده بود. حالا آنچه روایت‌های مسدودسازی سیم‌کارت‌ها را در ماه اخیر به هم پیوند می‌دهد، قطع ارتباط بدون اطلاع قبلی، نبود توضیح شفاف درباره دلایل، و اختلالی است که نه‌تنها ارتباطات شخصی بلکه فعالیت‌های شغلی و حتی امور ابتدایی زندگی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد؛ وضعیتی که از نگاه یک وکیل دادگستری می‌تواند با اصول قانونی مرتبط با حقوق اساسی شهروندان در تعارض باشد و تکرار این اقدام، پرسش‌هایی جدی درباره مبنای قانونی چنین تصمیم‌هایی و اثر آن بر حق دسترسی به ارتباطات ایجاد کرده است.

هر صدای بلندی شوکه‌کننده است و هر بار چند لحظه زمان می‌برد تا به یاد بیاورند در شب‌ها و روزهایی حساس، ایران نیستند و آنچه می‌شنوند نه صدایی از حضور مردم در خیابان‌های ایران، بلکه احتمالا صدای باد یا صدای اتفاق دیگری هزاران کیلومتر آن طرف‌تر از وطن‌شان است. شرایط واقعی در اطراف مهاجران شبیه هیچ چیزی از آنچه در ذهنشان می‌گذرد نیست، بلکه وقتی اندک ارتباط مجازی با افراد مهم زندگی‌شان هم قطع می‌شود، شرایطی که تجربه می‌کنند، شبیه سوگ از‌دست‌دادن عزیزان است، تمام عزیزان.

|پیام ما| تجربه کشورهایی که دچار جنگ، بی‌ثباتی سیاسی یا ناآرامی‌های گسترده شده‌اند، نشان می‌دهد میان کاهش کنترل حاکمیتی و افزایش حفاری‌های غیرمجاز رابطه‌ای مستقیم وجود دارد. در چنین شرایطی آثار تاریخی تنها قربانی تخریب نیستند، بلکه به کالایی اقتصادی تبدیل می‌شوند که می‌تواند هزینه ادامه درگیری‌ها را تأمین کند.

داشتن مجوز محیط‌زیستی از الزامات اجرای پروژه‌های بزرگ در کشور است، اما در سال‌های گذشته دست‌کم نیمی از طرح‌ها بدون دریافت این مجوز وارد فاز اجرا شده‌اند. با وجود الزام‌های قانونی، سازمان حفاظت محیط‌زیست در تمام این سال‌ها از فرایند ارزیابی عقب مانده و قدرت لازم برای جلوگیری از اجرای پروژه‌های بدون مجوز را نداشته است. پس از جنجال طولانی ۴۱۱ پروژه بدون مجوزی که در لایحه ۱۴۰۲ ردیف بودجه گرفتند، سرانجام اسفند پارسال دولت مصوبه‌ای برای تعیین‌تکلیف این طرح‌ها تصویب کرد. سرپرست دفتر ارزیابی اثرات زیست‌محیطی با تأکید بر اینکه این مصوبه به کاهش تبعات محیط‌زیستی پروژه‌های بدون مجوز کمک می‌کند، ناآگاهی سازمان حفاظت محیط‌زیست از برخی پروژه‌ها پیش از آغاز احداث را ناشی از «ضعف هماهنگی بین‌بخشی» می‌داند.

|پیام ما| انتشار فهرست اسامی کشته‌شدگان اعتراضات دی‌ماه از سوی دولت، با اینکه با عنوان «شفاف‌سازی» ارائه شده، بحث‌ها و نقدهایی را به‌دنبال داشته است. بررسی فهرست نشان می‌دهد این فهرست کامل نیست و ایرادات مختلفی دارد.