بایگانی مطالب : جامعه
ایستاده میان بیم و امید
این روزها در گوشهگوشه ایران، مردم در حال تجربه حسهای مختلفی همچون خشم، غم، درماندگی و ناامیدی هستند. با قطع اینترنت هر فردی به جزیرهای جداافتاده تبدیل شده است. بسیاری از مردم روزهای تلخی و دردناکی را تجربه میکنند. آمار کشتهشدگان تکاندهنده است. ما به سراغ «قشر خاکستری» جامعه رفتهایم تا از حال آنها بپرسیم؛ حالی که به گفته بسیاری از آنها اینگونه است: «انگار در زندان هستم، حتی پنجره کوچک آنجا را هم ندارم.» روانشناسی که با او گفتوگو کردیم هم میگوید: «اینقدر روان مردم زخم خورده که دیگر توانی برایشان باقی نمانده است.» از دیدگاه او: «ما مقصر این وضعیت نیستیم. خشم نباید نسبت به خودمان در نظر گرفته شود.»
فجر و سینمای چندپاره
|پیام ما| چهلوچهارمین جشنواره ملی فیلم فجر در شرایطی برگزار میشود که بیش از هر زمان دیگری با دوگانه حضور و غیبت فیلمها و فیلمسازان تعریف میشود؛ دوگانهای که نهفقط به انتخابهای هنری، بلکه به ملاحظات سیاسی، اجتماعی و بینالمللی سینمای ایران گره خورده است.
زنان، آوازهخوانان سوگواری
سوگینه، غمونه، چمری، مویه و شروه نامهای مختلفی از سوگآواها هستند. موسیقی که بر اساس سنت روایی سینهبهسینه منتقل شده و در دیماه ۱۴۰۴ در ایلام، دزفول، یاسوج، لردگان، ملایر، آبدانان، الیگودرز و گیلان از زبان زنان داغدار شنیده میشود. نوا و آواهایی که برگرفته از کهنالگوها و اسطورهها گاهی در مرز توران و ایران سوگ سیاوش را میسراید و بعضاً در بزنگاهی از تاریخ برای جوانان و نوجوانان الیگودرز گاگریو میخواند. ششم بهمنماه روز نوا و آواهای ایرانی است و «پیام ما» در گفتوگویی با «پیمان بزرگنیا»، پژوهشگر موسیقی نواحی، به سوگآواها میپردازد. گونهای از موسیقی نواحی که در آن متناسب با شخصیت متوفی، روایت هارمونیکی را بر بستر موسیقی از زبان زنان میشنویم.
آزادی مطبوعات در جلسههای چنددقیقهای
توقیف روزنامه «هممیهن» در دیماه ۱۴۰۴، بار دیگر نقش و کارکرد هیئت نظارت بر مطبوعات را به کانون توجه افکار عمومی و جامعه رسانهای بازگرداند؛ نهادی که طبق قانون قرار است تنظیمگر و ناظر بر فعالیت مطبوعات باشد، اما در عمل طی سالهای گذشته به یکی از مهمترین ابزارهای محدودسازی رسانهها تبدیل شده است. این روزنامه به دستور هیئت نظارت و به دلیل انتشار دو مطلب، از جمله یادداشت سردبیر و گزارشی درباره نقض حریم درمان، توقیف شد؛ تصمیمی که نهتنها واکنش گسترده در میان روزنامهنگاران برانگیخت، بلکه بار دیگر این پرسش را برجسته کرد که دولتها تا چه اندازه توان و اراده دفاع از رسانههای قانونی را دارند.
آزمودن چندباره روشهای ناکارآمد
«روزنامه هممیهن توقیف شد». این خبری است که در فضای محدود رسانهای این روزها، منتشر شد. آن هم درست در زمانی که همگان بر لزوم حفظ وحدت برای دفاع از ایران عزیز همداستانند. چطور ممکن است کسانی از نهادهای مختلف بر سر یک میز بنشینند و در روزهایی که التهاب کشور رو به کاهش است؛ چراغ یک رسانه رسمی را خاموش کنند؟ آن هم در شرایطی که قطع اینترنت بینالمللی به پیکر نحیف رسانهها آسیب جدی زده و آنها را در تنگنای بیشتری قرار داده است.
۲ روایت بیمارستان فارابی از مجروحان حوادث اخیر
بیمارستان فوقتخصصی چشم پزشکی فارابی تهران به عنوان قطب درمان بیماریها و آسیبهای چشمی کشور، این روزها خط مقدم درمان مجروحان حوادث اخیر در سراسر کشور است و با بسیج نیروها و امکانات به صورت رایگان برای حفظ چشم و بازگشت بینایی آسیبدیدگان تلاش میکنند، تلاشی که جلوهای از مسئولیتپذیری کادر درمان و نظام سلامت است.
تأمین زمین مناسب در محدوده شهرها در دستور کار وزارت راه و شهرسازی
معاون مسکن و ساختمان وزیر راه و شهرسازی اعلام کرد: با وجود تمرکز بر اجرای طرحهای حمایتی مسکن، تأمین زمین مناسب بهویژه در محدوده شهرها در دستور کار قرار دارد و نباید از آن غفلت شود.
زنگ هشدار برای ذخایر خونی کشور؛ فقط ۱.۷ درصد ایرانیها اهداکننده خون هستند
مدیرعامل سازمان انتقال خون با اشاره به نیاز همیشگی کشور به خون و فرآوردههای خونی اعلام کرد که در حال حاضر تنها ۱.۷ درصد از جمعیت کشور بهعنوان اهداکننده خون و فرآوردههای مرتبط مشارکت دارند؛ رقمی که به گفته وی، قابلیت افزایش دارد.
تلاطم در بازار دارو
بازار دارویی کشور همچنان در تلاطم است و قرار نیست به ثبات برسد. بهگفته «هادی احمدی»، عضو هیئتمدیره انجمن داروسازان ایران، در حال حاضر کمبودهای دارویی به ۲۰۰ قلم رسیده و احتمال افزایش این کمبودها وجود دارد. پیشتر «حسینعلی شهریاری»، رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، در نامهای به رئیسجمهور نحوه تأمین اقلام دارویی توصیف کرده بود.
روایت دوام و ایستادگی ایرانِ خسته
|پیام ما| مردم ایران در تاریخ خود، بارها با لحظههایی روبهرو شدهاند که همهچیز فروریخته است؛ نان نبوده، امنیت نبوده، مفهوم وطن آسیب دیده و...، اما آنها ایستادند. حاکمان و مهاجمان و اشغالگران رفتهاند، اما مردم ماندهاند. در روایت رسمی تاریخ، اغلب نقل حاکمان با پیروزیها و شکستهایشان ثبت شده، اما آنچه کمتر در این روایتها دیده میشود، شیوه مواجهه مردم عادی با این حوادث تلخ و گاه ویرانگر است؛ اینکه جامعه چگونه از هم نپاشید، مفهوم وطن چگونه باقی ماند، زندگی روزمره چگونه دوباره شکل گرفت و یک جامعه خسته چگونه توانست خود را از زیر آوار حوادث بیرون بکشد. در گفتوگو با «علی بیگدلی»، استاد تاریخ و عضو هیئتعلمی دانشگاه شهیدبهشتی، تلاش کردیم به بازخوانی همین بخش کمتر بیانشده تاریخ بپردازیم.
