۱۴۰۰ سال است که در دل کویر دامغان، ستون‌های آجری تاریخانه نظاره‌گر آمدن و رفتن روزگار بوده‌اند. کهن‌ترین مسجد ایران، که روزگاری بر بقایای آتشکده‌ای ساسانی ساخته شد، این روزها در تدارک بزرگ‌ترین رویداد تاریخی خود پس از قرن‌هاست: ثبت در فهرست میراث جهانی یونسکو. تخریب طبقات مازاد یک ساختمان مزاحم و آغاز عملیات جابه‌جایی نمازخانه‌ای که نیم‌قرن پیش بر پیکره این اثر تاریخی ساخته شده، نوید آن را می‌دهد که پس از سال‌ها کشمکش، گره‌های کور این پرونده در حال گشوده‌شدن است. اما آیا این پایان ماجراست یا هنوز چالش‌هایی در راه جهانی‌شدن این گنجینه کهن وجود دارد؟