توقیف روزنامه «هم‌میهن» در دی‌ماه ۱۴۰۴، بار دیگر نقش و کارکرد هیئت نظارت بر مطبوعات را به کانون توجه افکار عمومی و جامعه رسانه‌ای بازگرداند؛ نهادی که طبق قانون قرار است تنظیم‌گر و ناظر بر فعالیت مطبوعات باشد، اما در عمل طی سال‌های گذشته به یکی از مهم‌ترین ابزارهای محدودسازی رسانه‌ها تبدیل شده است. این روزنامه به دستور هیئت نظارت و به دلیل انتشار دو مطلب، از جمله یادداشت سردبیر و گزارشی درباره نقض حریم درمان، توقیف شد؛ تصمیمی که نه‌تنها واکنش گسترده در میان روزنامه‌نگاران برانگیخت، بلکه بار دیگر این پرسش را برجسته کرد که دولت‌ها تا چه اندازه توان و اراده دفاع از رسانه‌های قانونی را دارند.

دو هفته از قطع دسترسی به شبکه جهانی اینترنت می‌گذرد و باوجود این شرایط، بسیاری از روزنامه‌نگاران در داخل ایران در این روزها تلاش‌ کرده‌اند روایتگران صادق شرایط فعلی کشور باشند. اما درست در همان روزی که رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی از تلاش‌های رسانه‌ها «در انعکاس حوادث و واقعیات» تشکر کرد، روزنامه سراسری «هم‌میهن» توقیف شد تا صداهای مرجع داخلی محدودتر از گذشته شود. اما چنین اقداماتی چطور موجب فشار مضاعف بر روزنامه‌نگاران می‌شود و مرجعیت رسانه‌های داخلی را به خارج از ایران منتقل می‌کنند؟ تحریریه این روزنامه و سردبیران سایر رسانه‌ها از خطر افزایش این فشارها و مشکلات آتی برای روزنامه‌نگاری ایران می‌گویند.