«شما که تو بیمارستان کار می‌کنی، می‌تونی یه نوبت برای ما بگیری؟»، «دکتر آشنایی برای تفسیر گزارش سی‌تی‌اسکن مادرم می‌شناسی؟»، «به مددکاری سفارش می‌کنی هزینه‌های ما رو صفر بکنه؟» این عبارت‌ها بخش اندکی از مواجهه‌های مداوم پرستاران در محیط‌های غیردرمانی، دوستانه و خانوادگی است؛ درخواست‌های تکراری‌ای که از پرستار انتظار ابرانسانی را دارند که بر تمامی تخصص‌های پزشکی اشراف داشته باشد. شاید به همین دلیل است که داشتن آشنا در بیمارستان، برای عموم جامعه یک شانس به‌حساب می‌آید. اما انتظار دریافت مشاوره و پیگیری‌های درمانی از پرستاران در محیط‌های غیرکاری به چه علت‌هایی است و چه تبعاتی برای این قشر به‌دنبال دارد؟ اگرچه فرهنگ ایرانی و روحیه پرستاران، پاسخ‌گویی به نیاز بیماران را تحسین می‌کند و برای این کار پاداش اخروی در نظر می‌گیرد، اما تکرار چندساله چرخه انتظار و پاسخ‌گویی از پرستاران به خستگی مزمن، تماس‌های بی‌پاسخ، شرمندگی، عذاب وجدان، حس گناه و فرسودگی شغلی در آن‌ها منجر می‌شود؛ فرسودگی‌ای که به رفتارهای اجتنابی از برقراری و تداوم ارتباط میان پرستاران و اطرافیان می‌انجامد. از آن‌جا که مشکلات متعدد معیشتی، استخدام، بیمه، بازنشستگی زودتر از موعد، اعمال قوانین سختی کار و اجرای قانون تعرفه‌گذاری پرستاران به کلافی درهم‌تنیده تبدیل شده‌اند، توجه به مسائل نادیدنی اما تأثیرگذاری همچون فرسودگی شغلی و ارتباطی به محاق می‌رود. در گفت‌وگوی «پیام ما» با تعدادی از پرستاران و درمانگران تحلیلی، به این وجه نادیدنی از شغل پرستاری پرداخته‌ایم.