سال‌هاست جنگل‌های بنه زاگرس زیر تازیانه خشکسالی، تغییر اقلیم، آتش‌سوزی، چرای بی‌رویه دام، تصرف اراضی، فعالیت‌های معدنی و بهره‌برداری‌های غیرمجاز آسیب می‌بینند. این سرمایه‌های ملی هر سال طعمه شعله‌های آتش می‌شوند و بخشی دیگر نیز قربانی تیغ‌زنی شده‌اند و توان زادآوری خود را از دست می‌دهند. در چنین شرایطی، انتظار می‌رود سیاست‌های حفاظتی بیش از گذشته به‌سمت کاهش فشار بر این رویشگاه‌های ارزشمند حرکت کند؛ اما خبرهایی که این روزها از رایزنی برای برداشت صمغ درختان بنه در استان فارس به گوش می‌رسد، نگرانی تازه‌ای میان کارشناسان منابع طبیعی ایجاد کرده است.

هنوز آتش یک منطقه خاموش نشده بود که شعله‌ها در نقطه‌ای دیگر زبانه می‌کشید. از ۲۰ اردیبهشت تا ۳ تیر ۱۴۰۵، آتش بارها به جان زاگرس در استان فارس افتاده است. ۱۳ حریق در کوه‌چنار طی ۱۲ روز، ۴ آتش‌سوزی هم‌زمان در نورآباد در ۵ خرداد، ۶ کانون حریق در ۸ خرداد، ۵ آتش‌سوزی در یک روز در کوه‌چنار در ۱۲ خرداد و تداوم حریق‌ها در کهمره سرخی، ماله‌گاله، پارک ملی بمو و ده‌ها نقطه دیگر، تصویری از بحرانی را ترسیم می‌کند که استان فارس این روزها با آن روبه‌روست.