|پیام ما| معدن‌ها همیشه با سنگ شناخته می‌شوند، نه با آب. در تصویر عمومی از معدن‌کاری، کامیون‌های بزرگ، خاک‌برداری، انفجار، سنگ‌آهن، مس و طلا دیده می‌شود. اما آبی که در کارخانه‌های فراوری می‌چرخد، با سنگ خردشده مخلوط می‌شود، در تیکنرها، یعنی حوضچه‌های ته‌نشینی و غلیظ‌سازی، آرام می‌گیرد و بخشی از آن در باطله‌ها جا می‌ماند، کمتر به چشم می‌آید. در سرزمینی که بحران آب هر سال شکل تازه‌ای پیدا می‌کند و تأمین آب برای شرب، کشاورزی و صنعت به مسئله‌ای امنیتی، اقتصادی و محیط‌زیستی بدل شده، همین آب ناپیدا اهمیت بیشتری پیدا کرده است. بررسی تازه مرکز پژوهش‌های مجلس درباره وضعیت بازیابی آب در کارخانه‌های فراوری مواد معدنی نشان می‌دهد مسئله فقط مصرف آب در معدن نیست؛ مسئله این است که کشور هنوز نمی‌داند آب معادنش دقیقاً کجا مصرف می‌شود، چه مقدار به مدار تولید بازمی‌گردد و چه مقدار در باطله‌ها از دست می‌رود.