در میانه روایت خسارات مستقیم و قابل‌مشاهده جنگ چهل‌روزه، تمرکز اغلب گزارش خسارت‌ها بر صنایع زیرساخت؛ از توقف خطوط تولید فولاد تا خسارت گسترده به صنایع پتروشیمی و اثر آن بر چرخه تأمین انرژی و ارزآوری بوده است. دو مؤلفه‌ای که بی‌تردید ستون‌های اصلی اقتصاد ایران به شمار می‌روند. اما آنچه کمتر دیده شده، لایه‌ای پنهان‌تر و درعین‌حال حیاتی از این بحران است؛ لایه‌ای که نه در مخازن نفت و نه در کوره‌های فولاد، بلکه در قفسه‌های فروشگاه‌ها و سفره خانوار خود را نشان می‌دهد: زنجیره تأمین مواد اولیه بسته‌بندی مواد غذایی.

محدودیت انرژی در ایران، استان به استان و بسته به سلیقه استانداران، متفاوت اعمال می‌شود. در قلب صنعتی‌ترین مناطق کشور، کارخانه‌های فولاد فقط با دغدغه دلار و تورم نمی‌جنگند؛ بی‌آبی، بی‌برقی و قطع ارتباطات، حالا چالش روزمره آن‌هاست. از یزد تا تهران و قزوین، تولیدکنندگان فولاد با خاموشی‌های طولانی و فقدان زیرساخت‌های پایدار زمین‌گیر شده‌اند. در این میان، دولت نه‌تنها توان تأمین زیرساخت‌های پایه را ازدست‌داده، بلکه وزارت صمت نیز پیش از صدور هر مجوز صنعتی، تعهدنامه‌ای طلب می‌کند که صراحتاً اعلام می‌دارد هیچ مسئولیتی در قبال تأمین آب، برق یا گاز برعهده نخواهد داشت. انجمن فولاد کشور اعلام کرده است که برآوردها نشان می‌دهد تا پایان تابستان امسال، تولید فولاد کشور ۳.۵ میلیون تن کاهش پیدا کند. این در حالی است که دولت هم برق خود تامین صنایع فولاد را از آنان گرفته و وارد شبکه می‌کند، برق آزاد خریداری شده از تابلوی سبز را قطع می‌کند.

شرکت معدنی و صنعتی چادرملو با وجود جنگ ۱۲ روزه و ناترازی انرژی، در سه‌ماهه نخست ۱۴۰۲ نسبت به مدت مشابه سال قبل، در تولید کنسانتره آهن، گندله، آهن اسفنجی و شمش فولاد، به ترتیب ۵، ۱۴، ۱۲ و ۱۴ درصد از برنامه مصوب پیشی گرفت.

 هفته نخست از نیم‌فصل دوم رقابت‌های لیگ برتر فوتبال ایران در حالی به پایان رسید که تراکتور و سپاهان با عملکردی درخشان، خود را به‌عنوان مدعیان اصلی قهرمانی معرفی کردند و پرسپولیس با توقف در مقابل ذوب‌آهن، از کورس رقابت صدرنشینی فاصله گرفت.