در میانه روایت خسارات مستقیم و قابل‌مشاهده جنگ چهل‌روزه، تمرکز اغلب گزارش خسارت‌ها بر صنایع زیرساخت؛ از توقف خطوط تولید فولاد تا خسارت گسترده به صنایع پتروشیمی و اثر آن بر چرخه تأمین انرژی و ارزآوری بوده است. دو مؤلفه‌ای که بی‌تردید ستون‌های اصلی اقتصاد ایران به شمار می‌روند. اما آنچه کمتر دیده شده، لایه‌ای پنهان‌تر و درعین‌حال حیاتی از این بحران است؛ لایه‌ای که نه در مخازن نفت و نه در کوره‌های فولاد، بلکه در قفسه‌های فروشگاه‌ها و سفره خانوار خود را نشان می‌دهد: زنجیره تأمین مواد اولیه بسته‌بندی مواد غذایی.

روزگار بلوچ و کودکانش، سراسر رنج و غصه است. کودکان بلوچ همه‌جور سختی کشیده‌اند؛ از بی‌شناسنامه‌بودن تا فقر و گرسنگی. محرومیت همچون غباری بر زندگی آنان نشسته و خیال رفتن ندارد. بسیاری از کودکان خردسال هم در این رنج سهیم‌اند؛ از آنجا که به آنان غذا و مواد مغذی کافی نمی‌رسد و در نتیجه بسیاری از آنان با چالش‌های رشد در سنین کودکی مواجه‌اند. بر اساس آماری که هفتۀ گذشته رئیس دبیرخانۀ شورای‌عالی سلامت و امنیت غذایی گفت، ۸ استان کشور از نظر تغذیه نیاز به توجه بیشتری دارند. سیستان‌وبلوچستان، کهگیلویه‌وبویراحمد، ایلام، هرمزگان، خوزستان، کرمان، خراسان جنوبی و بوشهر، استان‌های اعلام‌شده هستند. سال ۹۸ نیز که مدیرکل دفتر بهبود تغذیۀ جامعۀ وزارت بهداشت که در ارتباط با ناامنی غذایی حاکم در مناطق محروم کشور خبر داده بود، همین استان‌ها جزو اسامی نامبرده بودند، با این تفاوت که اکنون بوشهر نیز به این لیست اضافه شده است. بنابر اعلام وزارت بهداشت، این استان‌ها از نظر کیفیت و فراوانی مواد غذایی، کمبود ویژه‌ای دارند و از ناامنی غذایی رنج می‌برند.