پرهیز از تکرار، خلق طرح‌های تازه، ارتباط مستقیم با مشتری و تلاش برای حفظ هویت شخصی آثار، از ویژگی‌هایی است که باید در سوزن‌دوزی مدنظر قرار داد؛ اما با گسترش فعالیت هنرمندان صنایع‌دستی در شبکه‌های اجتماعی، رعایت این موارد تقریباً غیرممکن شده است. در زمینه سوزن‌دوزی، افزایش کپی‌برداری در شبکه‌های اجتماعی، دشواری تأمین مواد اولیه، کاهش توان تشکیل تیم‌های تولیدی و مشکلات مدیریتی، بخشی از چالش‌های جدی هنرمندان این حوزه است. سوزن‌دوزی در ایران پیشینه‌ای طولانی دارد و در دوره‌های مختلف تاریخی، از جمله دوره صفوی، به‌عنوان یکی از هنرهای تزئینی پارچه و پوشاک گسترش یافت. در شمال ایران نیز گونه‌های مختلف رودوزی شکل گرفته است. در استان گلستان، سوزن‌دوزی «ترکمن» از مهم‌ترین نمونه‌هاست که برای تزئین پوشاک و انتقال هویت و نقش‌های سنتی ترکمن به کار می‌رود. این هنر در سال ۲۰۲۲ به‌صورت مشترک میان ایران و ترکمنستان در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد. در کنار آن، «بخارادوزی» و دیگر رودوزی‌های سنتی نیز در بخش‌هایی از گلستان، از جمله «نوکنده» و گرگان، رواج داشته‌اند.