سوختگی در ایران فقط یک حادثه گذرا نیست؛ سالانه هزاران نفر پس از تحمل این آسیب، با ماه‌ها و گاه سال‌ها درمان، جراحی و بازتوانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و شماری نیز با معلولیت به زندگی ادامه می‌دهند. در حالی که بخش قابل‌توجهی از سوختگی‌ها با آموزش و رعایت اصول ایمنی قابل‌پیشگیری است، کمبود امکانات درمانی و ضعف در سیاست‌های پیشگیرانه همچنان این آسیب را به یکی از چالش‌های جدی نظام سلامت تبدیل کرده است.

آمار سوختگی در ایران هشت برابر میانگین جهانی است؛ سالانه نزدیک به ۳۰۰ هزار نفر دچار سوختگی و ۳۰ هزار نفر بستری می‌شوند؛ حدود ۳ هزار نفر جان خود را از دست می‌دهند. یکی از مشکلات اصلی افراد دچار سوختگی این است که پس از درمان‌های اولیه و ترخیص از بیمارستان، حمایت از آنها قطع می‌شود. نه نهادی برای مشاوره روان‌شناسی و بازگشت به جامعه وجود دارد، نه برنامه‌ای برای فرهنگ‌سازی و پذیرش اجتماعی این افراد. بسیاری از آن‌ها ممکن است سال‌ها از خانه بیرون نروند، چون جامعه رفتار مناسبی با تفاوت ظاهری‌شان ندارد. مؤسسه مردم‌نهاد «زنو» در سال ۱۴۰۰ با هدف پرکردن همین خلأ شکل گرفت. زنو به معنی «زندگی از نو»، مسیر بازگشت به زندگی عادی و حضور در جامعه را برای رهیدگان از سوختگی هموار می‌کند.