از یکی از میزبان‌ها سؤال شد چطور چنین مجموعه‌ای با قدمت بیش از دو دهه و برخورداری از تمکن مالی، از نعمت کاشت درخت، سرسبزی و برخورداری از سایه محروم است؟ پاسخ این بود که سال‌ها قبل، به‌دلیل تعریض خیابان و ایجاد پارکینگ روباز برای اتومبیل‌ها، درختان محوطه قطع شدند و دیگر چیزی کاشته نشد. چهره سوخته و پریشان گردشگرانی که با فرار از مجموعه‌های مسقف آن مکان، سعی می‌کردند به اندک فضای سبز موجود در محوطه پناه ببرند، نشان از حال مشترک ما و ایشان داشت. این قضیه اما تنها معضل این مرکز یا مراکز مشابه نیست. گاهی گذری بر هر شهری، دست‌کم در استان گیلان، مثلاً شهر رشت، نیز چنین شرایطی را نشان می‌دهد. شهرهای شمالی، به‌ویژه در استان گیلان، نه‌تنها فضای سبز مناسبی ندارند، بلکه حتی در بسیاری از خیابان‌ها، چتری از درخت در دو طرف خیابان نمی‌بینید؛ امری که لزوم اجرای آن از هر منظری در شهرسازی مشخص است.